"Za Wszelką Cenę" Rozdział 22

Dawid przez chwilę patrzył na ekran telefonu. Otworzył rozmowę z Magdą i zaczął pisać.

„I jak tam? Udało ci się przeżyć resztę dnia beze mnie?”

Uśmiechnął się pod nosem i nacisnął „wyślij”. Odłożył telefon na wózek narzędziowy i wrócił do pracy. Grzesiek kończył właśnie dokręcać ostatnie śruby.

- Dobra, podaj mi jeszcze klucz trzynastkę.

Dawid sięgnął po narzędzie.

- Proszę bardzo.

- O, dziękuję. Jakiś ty dzisiaj uprzejmy.

- Nie przyzwyczajaj się.

Grzesiek roześmiał się i wrócił do pracy.

Tymczasem w biurze HR Magda kończyła przygotowywać dokumenty dla nowego pracownika. Kiedy telefon zawibrował, odruchowo spojrzała na ekran. Wiadomość od Dawida. Przeczytała ją i uśmiechnęła się szeroko. Jeszcze chwilę wcześniej zastanawiała się, czy podczas porannej kawy nie powiedziała mu za dużo. Teraz to on sam szukał z nią kontaktu.

„Ledwo. Jeszcze trochę i musiałabym przyjść do ciebie na halę”

Odpowiedź przyszła niemal natychmiast.

„Trzeba było. Akurat przydałaby mi się pomoc.”

„W czym? Przecież ja się na tych waszych maszynach zupełnie nie znam.”

„To nic. Grzesiek też nie, a jakoś pracuje.”

Magda parsknęła śmiechem.

„Biedny Grzesiek. Mam nadzieję, że nie wie, co o nim wypisujesz.”

„Spokojnie, sam mu to regularnie powtarzam.”

Przez kilka minut wymieniali krótkie wiadomości. Magda opowiedziała o zamieszaniu z dokumentami, Dawid o kolejnych zgłoszeniach z hali. Rozmowa była zwyczajna, podobna do tych, które prowadzili podczas wspólnych kaw. A jednak dla Magdy miała zupełnie inne znaczenie. To Dawid napisał pierwszy. Nie prosił jej o żadne informacje. Nie potrzebował pomocy z dokumentami ani nie chciał niczego ustalać w sprawach służbowych. Po prostu chciał z nią porozmawiać. Odłożyła telefon, próbując wrócić do pracy. Po chwili jednak ponownie spojrzała na ekran. Tym razem czekała na kolejną wiadomość. Dawid skończył pracę kilka minut po czternastej. Pożegnał się z Grześkiem, przebrał i wyszedł na parking. Zanim uruchomił samochód, jeszcze raz otworzył rozmowę z Magdą. Ostatnia wiadomość pochodziła sprzed godziny. Magda napisała, że musi wracać do obowiązków, ale życzyła mu spokojnej końcówki zmiany. Dawid przez chwilę zastanawiał się, czy odpisać. Przypomniał sobie ich ostatnie spotkanie poza pracą. Spacer, rozmowę o książkach, o jej poprzednim związku. Dobrze się wtedy bawił. Nie musiał szukać tematów ani zastanawiać się nad każdym słowem. Chciał to powtórzyć. Otworzył klawiaturę.

„Słuchaj, tak sobie pomyślałem. Może wyskoczymy gdzieś w środę po pracy? Tym razem ja zapraszam.”

Przeczytał wiadomość jeszcze raz. Wcześniej to Magda proponowała wspólne wyjścia. Teraz role się odwróciły. Przez moment zawahał się, przypominając sobie ostrzeżenie Grześka. Przecież to tylko kawa. Spotykaliśmy się już wcześniej. Nacisnął „wyślij”. Odłożył telefon na siedzenie pasażera i ruszył w stronę domu.

Magda właśnie wychodziła z biura, kiedy otrzymała wiadomość. Zatrzymała się na korytarzu i przeczytała ją dwukrotnie. Dawid proponował kolejne spotkanie. Nie chodziło już o przypadkową rozmowę przy ekspresie ani wspólne wyjście do galerii, które sama wcześniej zaproponowała. Tym razem to on chciał spędzić z nią czas. Uśmiechnęła się i zaczęła pisać.

„Bardzo chętnie ? A masz już jakiś pomysł?”

Odpowiedź przyszła po kilku minutach.

„Myślałem o spacerze i kawie. Chyba że masz lepszą propozycję?”

„Nie, brzmi całkiem dobrze. Lubię nasze spacery.”

Magda zawahała się, po czym dopisała kolejną wiadomość.

„I twoje towarzystwo też.”

Tym razem musiała chwilę poczekać.

„To dobrze, bo właśnie na to liczyłem”

Roześmiała się cicho.

„Czyli środa aktualna?”

„Aktualna. Dogadamy jutro szczegóły.”

„W takim razie do jutra, Dawid.”

„Do jutra”

Schowała telefon do torebki i ruszyła w stronę parkingu. Jeszcze rano obawiała się, że jej słowa o tęsknocie mogły go speszyć. Że być może uzna je za niepotrzebne wyznanie i zacznie zachowywać dystans. Stało się dokładnie odwrotnie. Dawid sam do niej napisał. Sam zaproponował spotkanie. Magda wiedziała, że nie powinna wyciągać z tego zbyt daleko idących wniosków. Mógł przecież traktować ją jak dobrą koleżankę. Ale przypomniała sobie jego spojrzenie podczas porannej kawy. Sposób, w jaki się uśmiechnął, kiedy powiedziała, że brakowało jej go przez weekend. Czy naprawdę mogłam to wszystko źle odczytać? Przez chwilę stała przy samochodzie, trzymając kluczyki w dłoni. Dawid był żonaty. Ta świadomość nie zniknęła. Nadal wiedziała, że angażowanie się w tę znajomość może skończyć się dla niej źle. Tylko że teraz nie była już jedyną osobą, która szukała kontaktu. I właśnie to dodawało jej odwagi.

Kiedy Dawid wrócił do domu, Laura siedziała z synem na dywanie w salonie. Chłopiec budował z klocków wysoką wieżę.

- Tata! Zobacz!

Dawid zdjął kurtkę i podszedł bliżej.

- No proszę! Ale budowla. Sam zrobiłeś?

- Sam!

- To chyba wyższa ode mnie.

Laura roześmiała się.

- Jeszcze dwa klocki i będzie musiał pozwolenie na budowę załatwiać.

Dawid pocałował żonę w policzek i usiadł obok syna.

- To co, pomożemy trochę tacie?

Chłopiec natychmiast podał mu garść klocków. Przez następne kilkanaście minut wspólnie budowali wieżę, która ostatecznie przewróciła się z głośnym hukiem. Syn wybuchnął śmiechem, a Laura pokręciła głową.

- No pięknie. Dwóch inżynierów i taka katastrofa.

- Spokojnie, zaraz poprawimy konstrukcję - odpowiedział Dawid.

Telefon zawibrował mu w kieszeni. Spojrzał na ekran. Magda.

„A tak w ogóle, miło było dostać dzisiaj od ciebie wiadomość”

Dawid uśmiechnął się mimowolnie.

- Kto pisze? - zapytała Laura, sięgając po rozsypane klocki.

- Koleżanka z pracy.

- Coś się stało?

- Nie, nic takiego.

Schował telefon do kieszeni. Laura wróciła do zabawy z synem. Nie dopytywała. Dawid przez chwilę patrzył na żonę. Uśmiechała się, próbując przekonać chłopca, żeby tym razem zbudował coś niższego. Lubił takie popołudnia. Spokój, wspólne wygłupy, zwyczajną obecność Laury. Nie miał wrażenia, że czegokolwiek mu w tej chwili brakuje. A jednak wiadomość od Magdy sprawiła mu przyjemność. Kilka minut później, kiedy Laura poszła do kuchni, wyjął telefon.

„Miło było do ciebie napisać. I cieszę się, że się spotkamy.”

Odpowiedź przyszła szybko.

„Ja też się cieszę. Nawet bardzo.”

Dawid przez chwilę patrzył na ekran.

Potem zablokował telefon i odłożył go na stolik.

- Tata, chodź! - zawołał syn.

- Już idę, już.

Usiadł obok chłopca i sięgnął po kolejny klocek. W środę miał spotkać się z Magdą. Sam ją zaprosił. I choć jeszcze niedawno próbował przekonywać siebie, że to zwykła koleżeńska znajomość, teraz coraz trudniej było mu traktować ją w ten sposób. Bo przecież nie musiał do niej pisać. Nie musiał proponować kolejnego spotkania. A jednak zrobił jedno i drugie. I nie żałował.