"Za Wszelką Cenę" Rozdział 23

Dawid wracał do domu w milczeniu. Radio grało cicho, ale nawet nie zwracał uwagi na muzykę. Wciąż miał przed oczami Magdę siedzącą obok niego na ławce. Jej uśmiech, spojrzenie i dłoń, którą na chwilę położyła na jego przedramieniu. „Podobasz mi się, Dawid. Nie tylko jako człowiek.” Nie przypominał sobie, kiedy ostatnio usłyszał podobne słowa od kobiety. Uśmiechnął się do własnych myśli. Chwilę później spojrzał na obrączkę. Przecież był żonaty. Miał rodzinę, którą kochał. W domu czekała na niego Laura, kobieta, z którą chciał spędzić życie. A jednak jeszcze kilka minut temu siedział naprzeciwko innej kobiety i mówił jej, że mu się podoba. Nie potrafił nawet powiedzieć, kiedy ich znajomość przestała być niewinna. Zaparkował przed domem i wyłączył silnik. Przez chwilę siedział nieruchomo, patrząc przed siebie. W końcu wysiadł.

- Tata!

Ledwie otworzył drzwi, a syn już biegł w jego stronę. Dawid przykucnął i złapał chłopca w ramiona.

- No cześć, łobuzie!

- Chodź! Pokażę ci coś!

- Daj mi chociaż buty zdjąć.

Z kuchni wychyliła się Laura.

- Cześć, kochanie.

- Cześć.

Podszedł i pocałował ją w usta.

- Trochę późno dzisiaj - zauważyła.

- Wiem, zeszło mi po pracy.

- Dobrze, że jesteś. Zaraz będziemy jeść.

Uśmiechnęła się i wróciła do kuchni. Dawid przez moment patrzył za nią. Nie zapytała, gdzie był. Nie podejrzewała niczego. Po prostu cieszyła się, że wrócił. Poczuł nieprzyjemne ukłucie w żołądku.

- Tata, no chodź!

- Już, już. Prowadź.

Resztę popołudnia spędzili razem. Zjedli obiad, pobawili się z synem, a później Dawid pomagał Laurze przy kąpieli chłopca. Kiedy przyszła pora snu, syn uparł się, że to tata ma przeczytać mu bajkę.

- Mama nie może? - zapytał Dawid.

- Nie! Tata!

Laura roześmiała się, stojąc w drzwiach pokoju.

- No widzisz? Zostałeś wybrany.

- Demokracja w tym domu zaczyna mi się coraz mniej podobać.

Usiadł przy łóżku i otworzył książkę. Kilka minut później chłopiec spał już spokojnie. Dawid poprawił mu kołdrę i przez chwilę przyglądał się jego twarzy. Przecież mam wszystko, czego chciałem -pomyślał. Pocałował syna w czoło i zgasił lampkę. Laura siedziała na kanapie z kubkiem herbaty. Kiedy Dawid wszedł do salonu, przesunęła się nieco, robiąc mu miejsce.

- Zasnął?

- Jak kamień.

- To dobrze. Dzisiaj dał mi nieźle popalić.

Dawid usiadł obok niej.

- Co znowu wymyślił?

- Najpierw stwierdził, że nie będzie jadł obiadu, bo ziemniaki są za żółte. A później przez dwadzieścia minut płakał, bo nie pozwoliłam mu zabrać samochodziku do wanny.

Dawid wybuchnął śmiechem.

- No faktycznie, straszna z ciebie matka.

- Bardzo śmieszne.

Laura szturchnęła go lekko łokciem, po czym oparła głowę na jego ramieniu.

- Fajnie, że już jesteś - powiedziała cicho.

Dawid objął ją ramieniem.

- Też się cieszę.

Przez jakiś czas oglądali telewizję. Laura komentowała wydarzenia na ekranie, a Dawid odpowiadał jej od czasu do czasu. W pewnym momencie podniosła głowę.

- Dawid?

- Hmm?

- Wszystko w porządku?

Spojrzał na nią.

- Tak. A dlaczego pytasz?

- Jesteś dzisiaj jakiś zamyślony. Już drugi raz coś do ciebie mówię, a ty chyba nawet nie słyszysz.

- Przepraszam. Trochę mam ostatnio na głowie.

- Coś w pracy?

- Nie, nic konkretnego. Po prostu jestem zmęczony.

Laura przyjrzała mu się przez chwilę.

- To może powinniśmy gdzieś wyskoczyć w weekend? Dawno nie robiliśmy niczego tylko we dwoje.

- A co z małym?

- Mama pewnie chętnie zostanie z nim na kilka godzin. Moglibyśmy pójść do kina albo na kolację.

Dawid uśmiechnął się.

- Brzmi dobrze.

- To może coś wymyślimy.

Pocałował ją w czoło. Przez chwilę zastanawiał się, dlaczego tak trudno mu być po prostu szczęśliwym. Przecież Laura była przy nim. Sama proponowała wspólne wyjście, przytulała się, interesowała jego samopoczuciem. Nie mógł powiedzieć, że go zaniedbywała. A mimo to czegoś mu brakowało. Odwrócił się w jej stronę i pocałował ją w usta. Laura odwzajemniła pocałunek, uśmiechnęła się i ponownie oparła głowę na jego ramieniu. Dla niej był to zwyczajny, miły gest. Dawid przez moment miał ochotę pocałować ją ponownie. Mocniej, namiętniej. Chciał zobaczyć, że ona również tego pragnie. Nie zrobił tego. Nie chciał kolejny raz zastanawiać się, czy odwzajemni pocałunek dlatego, że ma na niego ochotę, czy po prostu dlatego, że jest jej mężem. Spojrzał na telewizor. Jeszcze tego samego popołudnia Magda powiedziała mu wprost, że się jej podoba. Nie musiał się domyślać, interpretować gestów ani zastanawiać, co oznaczają jej spojrzenia. Wiedział. I właśnie ta pewność sprawiała mu tak ogromną przyjemność. Było już po dwudziestej drugiej, kiedy Laura poszła do sypialni.

- Idziesz? - zapytała, zatrzymując się w drzwiach salonu.

- Zaraz przyjdę. Jeszcze tylko sprawdzę jedną rzecz.

- Dobrze. Dobranoc, kochanie.

- Dobranoc.

Dawid został sam. Wyłączył telewizor i przez chwilę siedział w ciszy. Myślał o tym, co wydarzyło się podczas spotkania z Magdą. Jeszcze niedawno potrafił tłumaczyć sobie, że ich znajomość jest zupełnie niewinna. Rozmawiali, żartowali, pili kawę. Niczego sobie nie obiecywali. Teraz nie mógł już używać tych argumentów. Magda otwarcie przyznała, że jej się podoba. A on odpowiedział tym samym. Co więcej, sprawiło mu to przyjemność. Ogromną. Tylko czy naprawdę chodziło o Magdę? Lubił ją, to nie ulegało wątpliwości. Była inteligentna, atrakcyjna i świetnie się z nią dogadywał. Ale czy to wystarczyło, żeby mówić o czymś więcej? „A może po prostu tak bardzo brakuje mi pożądania w małżeństwie, że zakochałem się w samym poczuciu bycia pożądanym?” To pytanie nie dawało mu spokoju. Bo jeśli tak właśnie było, to może nie Magda stanowiła rozwiązanie jego problemów. Może jedynie pokazywała mu, czego od dawna brakowało w relacji z Laurą. A przecież nie przestał kochać żony. Wystarczyło spojrzeć na dzisiejszy wieczór. Na ich wspólne żarty, zabawę z synem, Laurę opierającą głowę na jego ramieniu. Chciał tego wszystkiego. Ale chciał również czuć, że kobieta, z którą dzieli życie, patrzy na niego z pożądaniem. Że czasem sama ma ochotę go pocałować, przyciągnąć do siebie, dać mu do zrozumienia, że jest dla niej atrakcyjny. Nie tylko kochany. Również pożądany. Przetarł twarz dłońmi. „Może powinienem po prostu przestać spotykać się z Magdą?” Ta myśl pojawiła się nagle. Przecież jeszcze nie było za późno. Nie zdradził Laury fizycznie. Mógł ograniczyć kontakt z Magdą do spraw zawodowych, przestać umawiać się z nią po pracy. Wrócić do tego, co miał. Tylko że na samą myśl o rezygnacji z tej znajomości poczuł rozczarowanie. Nie chciał jej kończyć. I właśnie to martwiło go najbardziej. Telefon leżący na stoliku zawibrował. Magda.

„Mam nadzieję, że nie żałujesz naszej dzisiejszej rozmowy.”

Dawid przeczytał wiadomość. Spojrzał w stronę sypialni, w której czekała na niego Laura. Przez chwilę zastanawiał się, co powinien odpowiedzieć. Wiedział już, że dalsze spotkania z Magdą nie będą zwyczajnymi koleżeńskimi wyjściami. Wiedział również, że Laura nie byłaby szczęśliwa, gdyby poznała treść ich dzisiejszej rozmowy. Mógł pozostawić wiadomość bez odpowiedzi. Mógł napisać, że powinni trochę zwolnić. Zamiast tego zaczął pisać.

„Nie żałuję. Cieszę się, że powiedzieliśmy sobie szczerze, co czujemy.”

Po chwili przyszła odpowiedź.

„Ja też. Bałam się trochę twojej reakcji.”

„Niepotrzebnie.”

„Czyli jutro normalnie się widzimy?”

Dawid przez moment patrzył na ekran.

„Oczywiście. Dziesiąta jak zawsze ?”

Odłożył telefon i wstał z kanapy. W sypialni Laura już spała. Dawid położył się obok niej, delikatnie poprawiając kołdrę. Przez chwilę przyglądał się jej twarzy. Wyciągnął rękę i pogładził ją po włosach. Kochał ją. Był tego pewien. A jednak przed chwilą świadomie zdecydował, że następnego dnia znowu spotka się z kobietą, do której zaczynał czuć coś więcej. I coraz trudniej było mu przekonywać samego siebie, że nie robi niczego złego.

Średnia ocena: 0.0  Głosów: 0

Zaloguj się, aby ocenić

    Napisz komentarz

    Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania