"Za Wszelką Cenę" Rozdział 24

Czwartkowe popołudnie mijało spokojnie. Dawid wrócił z pracy chwilę po czternastej. Laura przygotowywała obiad, a ich syn siedział przy kuchennym stole i zawzięcie kolorował obrazek.

- Cześć, kochanie - przywitała go Laura.

- Cześć.

Podszedł i pocałował ją w policzek.

- Jak minął dzień? - zapytała.

- W porządku. Trochę roboty było, ale nic szczególnego. A u was?

- Spokojnie. Chociaż ten mały artysta od rana domaga się nowych kredek.

- Bo te się skończyły! - zaprotestował chłopiec.

Dawid spojrzał na rozsypane po stole kredki.

- No faktycznie. Zostało ci tylko jakieś trzydzieści.

Laura roześmiała się.

- Widzisz? Nawet tata zauważył, jaka tragedia.

Dawid usiadł obok syna i przyjrzał się jego rysunkowi. Przez następne kilka godzin wszystko wyglądało jak zwykle. Wspólny obiad, zabawa, wieczorna kąpiel i usypianie chłopca. Dawid lubił tę codzienność. Czuł się w niej dobrze. Nie wiedział jeszcze, że za kilkadziesiąt minut ich spokojny wieczór zmieni się w jedną z najtrudniejszych rozmów w jego małżeństwie.

Było kilka minut po dwudziestej pierwszej. Dawid poszedł pod prysznic, a Laura sprzątała kuchnię po kolacji. Włożyła ostatni kubek do zmywarki i właśnie wycierała blat, kiedy telefon męża zawibrował. Leżał obok ekspresu do kawy. Ekran rozświetlił się, wyświetlając powiadomienie.

Magda

„Wiesz, cały dzień wracam myślami do naszej wczorajszej rozmowy. Nadal nie mogę uwierzyć, że powiedziałeś mi to samo :) ”

Laura zatrzymała się z mokrą ścierką w dłoni. Przeczytała wiadomość jeszcze raz. „Powiedziałeś mi to samo?” Nie znała żadnej Magdy. Przynajmniej nie przypominała sobie, żeby Dawid kiedykolwiek wspominał o kobiecie o tym imieniu. Odłożyła ścierkę. Nie wzięła telefonu do ręki. Patrzyła jedynie na wyświetloną wiadomość, próbując zrozumieć jej znaczenie. Wczorajsza rozmowa. Co takiego powiedział jej Dawid, że kobieta wracała do tego myślami przez cały dzień? Usłyszała odgłos otwieranych drzwi łazienki. Dawid wszedł do kuchni, wycierając ręcznikiem wilgotne włosy.

- Coś jeszcze zostało do jedzenia? - zapytał.

Laura nie odpowiedziała.

- Kochanie?

Odwróciła się w jego stronę.

- Kim jest Magda?

Dawid znieruchomiał.

- Magda?

- Tak. Magda.

Spojrzał na telefon leżący na blacie.

- Koleżanka z pracy. Z HR.

- Aha.

Laura przez chwilę przyglądała mu się uważnie.

- I co takiego powiedziałeś jej wczoraj?

Dawid poczuł, jak ściska mu się żołądek.

- Co masz na myśli?

- Napisała ci wiadomość. Wyświetliła się na telefonie. - Wskazała dłonią blat. - Pisze, że cały dzień myśli o waszej wczorajszej rozmowie i nie może uwierzyć, że powiedziałeś jej to samo.

Dawid milczał.

- Więc pytam. Co jej powiedziałeś?

- Laura, to nie jest takie proste.

Na jej twarzy pojawił się wyraz niepokoju.

- To znaczy?

- Znamy się od jakiegoś czasu. Pracuje u nas w HR. Często razem pijemy kawę, rozmawiamy...

- I dlatego pisze ci takie wiadomości?

Dawid odłożył ręcznik na krzesło.

- Wczoraj spotkaliśmy się po pracy.

Laura powoli opuściła ręce.

- Spotkaliście się?

- Tak.

- Gdzie?

- W parku. Poszliśmy na spacer, wypiliśmy kawę.

- We dwoje?

- Tak.

Laura odwróciła wzrok. Przez kilka sekund w kuchni panowała cisza.

- Wczoraj zapytałam cię, dlaczego tak późno wróciłeś - powiedziała w końcu. - Powiedziałeś, że zeszło ci po pracy.

- Wiem.

- Więc mnie okłamałeś.

Dawid spuścił głowę.

- Nie powiedziałem ci wszystkiego.

- Dawid, nie bawmy się w słówka. Okłamałeś mnie.

Nie odpowiedział. Laura odsunęła krzesło i usiadła przy stole.

- Od jak dawna się spotykacie?

- Znamy się od kilku tygodni.

- I przez te kilka tygodni ani razu o niej nie wspomniałeś?

- Nie.

- Dlaczego?

Dawid przysunął sobie krzesło, ale nie usiadł.

- Nie wiem. Na początku to była naprawdę zwykła znajomość. Piliśmy kawę w pracy, rozmawialiśmy o książkach, o różnych rzeczach...

- A później?

- Później zaczęliśmy się lepiej poznawać.

Laura spojrzała mu prosto w oczy.

- Dawid, proszę cię. Nie opowiadaj mi teraz, jak poznaje się koleżankę z pracy. Powiedz mi, co się między wami dzieje.

Usiadł naprzeciwko niej.

- Podobamy się sobie.

Laura przez chwilę patrzyła na niego, jakby nie była pewna, czy dobrze usłyszała.

- Co?

- Wczoraj o tym rozmawialiśmy. Magda powiedziała mi, że jej się podobam. A ja przyznałem, że ona też mi się podoba.

Laura odsunęła się od stołu.

- Boże, Dawid...

Zakryła usta dłonią.

- Ty mówisz poważnie?

- Tak.

- I co dalej? Pocałowaliście się?

- Nie.

- Spałeś z nią?

- Laura, nie. Nic takiego się nie wydarzyło.

- Ale chciałeś?

Dawid otworzył usta, lecz nie odpowiedział od razu. Laura zauważyła jego wahanie.

- Rozumiem.

- Nie, Laura. Naprawdę do niczego między nami nie doszło.

- Ale coś do niej czujesz?

Dawid spojrzał na swoje dłonie.

- Sam nie wiem, co czuję.

Laura pokręciła głową.

- A ja przez cały ten czas myślałam, że jesteśmy szczęśliwi.

Przez dłuższą chwilę żadne z nich się nie odzywało. Laura siedziała nieruchomo, wpatrując się w stół. Dawid próbował znaleźć słowa, które mogłyby chociaż trochę wyjaśnić to, co się wydarzyło.

- Laura...

- Powiedz mi jeszcze jedno - przerwała mu. - To był pierwszy raz, kiedy spotkaliście się poza pracą?

Dawid zawahał się.

- Nie.

Podniosła na niego wzrok.

- Ile razy?

- Byliśmy kiedyś w galerii, wybieraliśmy książkę. Innym razem poszliśmy na spacer. No i wczoraj...

Laura zamknęła oczy.

- Czyli spotykasz się z inną kobietą, piszesz z nią wiadomości, mówisz jej, że ci się podoba, a ja nie mam o niczym pojęcia.

- Wiem, że to źle wygląda.

- Źle wygląda? - powtórzyła. - Dawid, to nie chodzi o to, jak to wygląda!

W jej głosie po raz pierwszy pojawiła się złość.

- Ja ci ufałam. Nawet przez myśl mi nie przeszło, że możesz coś takiego przede mną ukrywać.

- Wiem.

- Więc dlaczego?

Dawid przez chwilę milczał.

- Bo przy niej czuję coś, czego od dawna mi brakuje.

Laura znieruchomiała.

- Czego?

Spojrzał na żonę.

- Pamiętasz, jak rozmawialiśmy o tym na urlopie? A później jeszcze wtedy, kiedy oglądaliśmy telewizję?

- O seksie?

- Nie tylko o seksie. O pożądaniu.

Laura westchnęła.

- Pamiętam.

- Mówiłem ci wtedy, że brakuje mi twojej inicjatywy. Tego, żebyś czasami sama miała ochotę mnie pocałować, przyciągnąć do siebie. Żebym poczuł, że naprawdę cię pociągam.

- Przecież cię kocham, Dawid.

- Wiem. Nigdy w to nie wątpiłem.

- To czego ci brakuje?

Przetarł twarz dłońmi.

- Chciałbym czasami poczuć, że nie jestem dla ciebie tylko mężem, ojcem naszego dziecka, kimś, z kim dobrze ci się żyje. Chciałbym wiedzieć, że nadal patrzysz na mnie jak na mężczyznę, którego pragniesz.

Laura opuściła wzrok.

- A ty myślisz, że ja tak na ciebie nie patrzę?

- Nie wiem. Właśnie w tym problem. Nie czuję tego.

- Przecież się przytulamy. Całujemy. Jesteśmy blisko.

- Tak, ale prawie zawsze to ja zaczynam. Ty odwzajemniasz moje pocałunki, przytulasz się, ale rzadko sama wychodzisz z inicjatywą. Czasami chciałbym, żebyś po prostu podeszła i mnie namiętnie pocałowała. Bez żadnego powodu.

Laura przez chwilę zastanawiała się nad jego słowami.

- Myślałam, że po prostu inaczej okazujemy sobie miłość.

- Może tak jest.

- I myślałam, że rozmawiając o tym, próbujemy coś zmienić.

Dawid nic nie powiedział.

- Pamiętasz tamten wieczór? - zapytała. - Kiedy cię pocałowałam po naszej rozmowie?

- Pamiętam.

- Chciałam, żebyś wiedział, że nadal jesteś dla mnie atrakcyjny. Że to nie jest tak, że przestałeś mi się podobać.

- Wiem. I naprawdę wiele to dla mnie znaczyło.

- Więc dlaczego mam teraz wrażenie, że cokolwiek zrobię, i tak będzie za mało?

Dawid spojrzał na nią zaskoczony.

- Laura, nie o to chodzi.

- A o co? - W jej oczach pojawiły się łzy. - Bo ja naprawdę nie wiem, Dawid. Kocham cię. Chcę być z tobą. Może nie mam takiej potrzeby bliskości jak ty, może rzadziej myślę o seksie, ale to nie znaczy, że cię nie pragnę.

Otarła policzek.

- Tylko teraz dowiaduję się, że jakaś kobieta z pracy najwyraźniej potrafi dać ci to wszystko lepiej ode mnie.

- To nie tak.

- A jak?

Dawid nie potrafił znaleźć odpowiedzi. Widział, że ją zranił. I po raz pierwszy naprawdę docierało do niego, jak bardzo.

- Laura, nie przestałem cię kochać - powiedział w końcu.

Spojrzała na niego.

- To dlaczego pozwoliłeś, żeby między tobą a nią doszło do czegoś takiego?

- Nie planowałem tego. Naprawdę. Na początku po prostu dobrze nam się rozmawiało. Później zacząłem zauważać, że Magda inaczej na mnie patrzy, że mnie szuka, że chce spędzać ze mną czas.

- A ty tego chciałeś.

Dawid skinął głową.

- Tak.

Laura ponownie otarła łzy.

- Przynajmniej teraz jesteś szczery.

Za oknem zrobiło się zupełnie ciemno. Laura wstała od stołu i podeszła do okna. Przez chwilę przyglądała się pustej ulicy. Dawid nie ruszał się z miejsca.

- Wiesz, co jest najgorsze? - odezwała się po chwili.

- Co?

- Że ja nawet nie wiem, kiedy cię straciłam.

Dawid poczuł ścisk w gardle.

- Laura, nie straciłaś mnie.

Odwróciła się.

- Naprawdę? To powiedz mi, że jutro pójdziesz do pracy i zakończysz tę znajomość.

Dawid milczał. Laura patrzyła na niego przez kilka sekund.

- No właśnie.

- To nie jest takie proste.

- Dlaczego?

- Bo ja ją naprawdę polubiłem. Nie chcę cię okłamywać. Nie potrafię tak po prostu udawać, że jej nie znam.

Laura powoli pokiwała głową.

- Rozumiem.

Ale Dawid widział, że wcale nie chciała tego rozumieć.

- Czy ona wie, że masz żonę?

- Tak. Od początku.

- I mimo tego powiedziała ci, że jej się podobasz?

- Tak.

- A ty powiedziałeś jej to samo.

- Tak.

Laura odwróciła wzrok.

- Dobrze.

Podeszła do stołu i zabrała swój kubek.

- Laura...

- Nie, Dawid. Ja już dzisiaj nie chcę więcej rozmawiać.

- Przepraszam.

Zatrzymała się.

- Za co mnie przepraszasz?

Spojrzał na nią bezradnie.

- Za to, że cię okłamywałem. Za to, że cię zraniłem.

Przez chwilę patrzyła na niego w milczeniu.

- Wiesz, co najbardziej mnie boli? Nie to, że czegoś ci brakowało. Rozmawialiśmy przecież o tym. Tylko że kiedy ja myślałam, jak możemy coś między nami zmienić, ty już znajdowałeś to u innej kobiety.

Dawid spuścił głowę.

- Masz rację.

Laura odstawiła kubek z powrotem na stół.

- Ja nie wiem, co teraz będzie. Naprawdę nie wiem.

Głos lekko jej zadrżał.

- Ale wiem jedno. Nie chcę być w małżeństwie, w którym muszę zastanawiać się, czy mój mąż, wychodząc do pracy, nie idzie przypadkiem spotkać się z kobietą, która mu się podoba.

Dawid podniósł wzrok.

- Laura, ja...

- Nie chcę dzisiaj kolejnych tłumaczeń. Potrzebuję trochę czasu.

Wyszła z kuchni. Po chwili usłyszał ciche zamknięcie drzwi sypialni. Został sam. Dawid siedział przy kuchennym stole jeszcze przez kilkanaście minut. Wciąż słyszał słowa Laury. „Nie wiem, kiedy cię straciłam”. Przecież nie chciał jej stracić. Nie chciał rozbijać rodziny ani sprawiać cierpienia kobiecie, którą kochał. A jednak nie potrafił powiedzieć jej, że zakończy znajomość z Magdą. Spojrzał na telefon leżący na blacie. To od jednej wiadomości zaczęła się dzisiejsza rozmowa. Przez ostatnie tygodnie sam szukał kontaktu z Magdą. Czekał na wspólne kawy, cieszył się z wiadomości, proponował spotkania. Nie mógł już udawać, że wszystko wydarzyło się przypadkiem. Wstał i zgasił światło w kuchni. Podszedł do drzwi sypialni, ale zatrzymał się przed nimi. Przez chwilę nasłuchiwał. Nie wiedział, czy Laura już śpi, czy może leży w ciemności i płacze. Położył dłoń na klamce. Wtedy przypomniał sobie jej pytanie. „To powiedz mi, że jutro pójdziesz do pracy i zakończysz tę znajomość.”Nie potrafił tego obiecać. I chyba właśnie to przerażało go najbardziej.

Średnia ocena: 0.0  Głosów: 0

Zaloguj się, aby ocenić

    Napisz komentarz

    Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania