"Za Wszelką Cenę" Rozdział 6 - Edytowany

Budzik nie zadzwonił. A przynajmniej Dawid go nie usłyszał. Otworzył oczy i przez kilka sekund leżał bez ruchu, jeszcze nie do końca świadomy tego, że coś się nie zgadza. Dopiero kiedy spojrzał na zegarek stojący obok łóżka, sen zniknął natychmiast – Cholera! Było prawie godzinę później niż zwykle. Wstał tak szybko, że niemal zaplątał się w kołdrę. Łazienka, zimna woda na twarz, ubranie. Wszystko w przyspieszonym tempie. Nie było czasu na spokojną kawę ani kilka minut ciszy przed wyjściem. Kilka chwil później zamykał już drzwi mieszkania. Do pracy dotarł z prawie godzinnym opóźnieniem. Kiedy wszedł do warsztatu, Grzesiek stał przy jednym z wózków narzędziowych i przeglądał zgłoszenia na tablecie. Spojrzał na Dawida. Potem bardzo powoli na zegarek. I znowu na Dawida.

- Dzień dobry.

- Nawet nie zaczynaj.

- Ja? - Grzesiek przyłożył dłoń do klatki piersiowej. - Przecież nic nie powiedziałem.

Dawid rzucił torbę obok szafki.

- Znam tę minę.

- Po prostu się martwiłem. Już myślałem, że zostałem sam i będę musiał pracować.

- Spokojnie. Jeszcze trochę i może kiedyś spróbujesz.

Grzesiek pokiwał głową.

- Ładnie. Człowiek przez godzinę robi za dwóch, a jeszcze mu się dostaje.

- Przez godzinę byłeś sam. To nie znaczy, że robiłeś za dwóch.

Grzesiek spojrzał na niego z udawanym oburzeniem.

- Dobra. Widzę, że niewyspany jesteś jeszcze bardziej bezczelny niż zwykle.

- Za to ty od rana w świetnej formie. Szkoda, że tylko do gadania.

- Ktoś musi trzymać poziom tego działu.

Dawid parsknął śmiechem.

- Chodź już, zanim naprawdę zaczniesz wierzyć w to, co mówisz.

Kilka minut później obaj byli na hali. Pierwsza godzina minęła Dawidowi wyjątkowo szybko. Spóźnienie sprawiło, że praktycznie od razu wpadł w rytm pracy. Jedno zgłoszenie, później drugie, krótka rozmowa z operatorem i powrót do warsztatu po potrzebne narzędzia. Po porannym pośpiechu wszystko stopniowo wróciło do normy. Tuż po dziesiątej Dawid kończył sprawdzać jeden z czujników. Wyprostował się i spojrzał na zegarek, 10:02.

- Idę po kawę - rzucił do Grześka.

- Tylko ustaw budzik, żebyś wiedział, kiedy wrócić.

Dawid nawet się nie odwrócił, pokręcił głową i ruszył w stronę stołówki. Tym razem kawa była mu naprawdę potrzebna. Wszedł do środka, podszedł do ekspresu i postawił kubek pod dyszą. Latte. Kiedy urządzenie zaczęło mielić ziarna, Dawid przetarł dłonią twarz.

- Ciężki poranek?

Odwrócił się. Kilka kroków dalej stała Magda z kubkiem w dłoni. Przyglądała mu się z lekkim rozbawieniem.

- Widać aż tak bardzo?

- Trochę.

Dawid uśmiechnął się i przetarł dłonią twarz.

- Wczoraj basen z synem, dzisiaj zaspałem do pracy. Chyba mnie wykończył bardziej, niż myślałem.

Magda uniosła lekko brwi.

- Czyli jednak aktywny tata.

Podeszła bliżej i podała mu swój kubek. Dawid przyjął go bez pytania i ustawił na ekspresie latte bez cukru. Magda zerknęła na wybrane ustawienie. Zapamiętał. Drobiazg, ale zauważyła go od razu.

- Ile ma lat? - zapytała.

Dawid odstawił swoją kawę na blat.

- Trzy.

Magda pokiwała głową.

- To po pracy chyba zaczynasz drugi etat.

Dawid parsknął cicho.

- Trochę tak. Basen, rower, piłka... staram się, żeby nie kończyło się na tablecie.

Wzięli kubki i usiedli przy jednym ze stolików. Magda przez chwilę obracała swój w dłoniach, patrząc na Dawida nieco uważniej niż wcześniej.

- Brzmisz, jakbyś naprawdę lubił spędzać z nim czas - powiedziała. - Nie jak ktoś, kto tylko odhacza obowiązek.

Dawid nawet się nie zastanawiał.

- Bo lubię.

Magda zatrzymała na nim wzrok. Kiedy mówił o synu, znikała gdzieś jego zwykła ironia. Głos robił się spokojniejszy, cieplejszy. Czyli naprawdę się angażuje. Na jej twarzy pojawił się delikatny uśmiech.

- To słychać.

Dawid odpowiedział podobnym uśmiechem i sięgnął po kubek. Dalsza rozmowa zeszła już na zwykłe tematy. Pracę, sport i codzienne drobiazgi. Ani jedno, ani drugie nie kontrolowało czasu.

Dopiero po chwili Dawid zerknął na zegarek i lekko uniósł brwi.

- Znowu prawie pół godziny.

Magda również sprawdziła godzinę.

- Czyli z „szybką kawą” dalej nam nie wychodzi.

Dawid oparł się wygodniej o krzesło.

- Będziemy poszukiwani.

Magda zaśmiała się cicho i dopiła ostatni łyk.

- Świetnie. Kilka dni w nowej firmie i już mam wspólnika.

Odstawiła pusty kubek i wstała.

- Do zobaczenia, Dawid.

- Do zobaczenia.

Przez moment jeszcze na siebie spojrzeli, po czym Magda ruszyła w stronę wyjścia.

Magda ruszyła w stronę biur. Dobrze jej się z nim rozmawiało. Tyle. Bez żadnych dodatkowych znaczeń. Dawid wrócił na halę i podszedł do Grześka, który właśnie odkładał klucz na wózek narzędziowy.

Grzesiek spojrzał na niego, potem demonstracyjnie na zegarek.

- O, Romeo wrócił.

Dawid westchnął i sięgnął po rękawice.

- Odczepisz się ?!

- Nie. Już się martwiłem, że nie wrócisz z tej randki.

Dawid spojrzał na niego z niedowierzaniem.

- Piłem kawę.

Grzesiek pokiwał głową z miną pełną zrozumienia.

- Jasne. Ja też zawsze siedzę pół godziny przy kawie z ludźmi, których znam trzy dni.

- Grzesiek…

- Dobra, dobra. Nic nie mówię.

Dawid pokręcił głową, ale kącik ust lekko mu drgnął.

- Chodź. Mamy robotę.

- Wiedziałem, że wrócisz do rozsądku.

Ruszyli razem w stronę kolejnego zgłoszenia. Reszta zmiany minęła bez większych niespodzianek. Kilka bieżących zgłoszeń, drobna awaria, trochę pracy przy jednym z napędów i standardowe docinki Grześka, który najwyraźniej uznał, że poranne spóźnienie Dawida daje mu materiał przynajmniej do końca dnia. Po pracy Dawid wrócił do domu. Nie zdążył nawet na dobre usiąść, kiedy syn pojawił się obok niego.

- Tata, rower!

Dawid spojrzał na niego.

- Teraz?

Mały pokiwał głową tak energicznie, jakby inna odpowiedź w ogóle nie wchodziła w grę. Dawid westchnął teatralnie.

- No dobra. Przekonałeś mnie.

Kilka minut później byli już na zewnątrz. Syn jechał na swoim małym rowerze, a Dawid szedł kilka kroków za nim, co chwilę przypominając, żeby zwolnił, uważał na krawężnik albo patrzył przed siebie. Dawid pokręcił głową, ale sam się uśmiechał. Lubił te chwile. Zmęczenie po pracy gdzieś znikało, kiedy widział, ile radości synowi sprawia zwykłe jeżdżenie w kółko po osiedlowych alejkach. Do domu wrócili dopiero późnym popołudniem. Później wszystko potoczyło się już swoim zwyczajnym rytmem. Kolacja. Kąpiel syna. Kilka rzeczy do przygotowania na następny dzień. Krótka rozmowa z żoną w kuchni, podczas której każde z nich jednocześnie zajmowało się czymś innym. Wieczór minął szybciej, niż Dawid zdążył zauważyć. Kiedy mieszkanie w końcu ucichło, było już późno. Syn spał. Żona również. Dawid stał jeszcze przez chwilę w kuchni, dopijając wodę. Spojrzał w stronę ciemnego salonu. Dopiero wtedy dotarło do niego, że właściwie znowu prawie nie mieli dziś czasu tylko dla siebie. Kilka zdań po jego powrocie. Chwila w kuchni. Parę drobnych spraw do ustalenia. I tyle. Przez moment poczuł lekkie ukłucie niezadowolenia. Zaraz jednak sam je od siebie odsunął. Tak wyglądało życie. Praca, dziecko, dom, obowiązki. Nie dało się codziennie znaleźć godziny tylko dla siebie. Za kilka dni mieli wyjechać. Pięć dni w górach. Bez pracy, bez hali, bez codziennego pośpiechu. W końcu będą mogli trochę zwolnić. Pobyć razem. Dawid był przekonany, że właśnie tego im brakowało. Zgasił światło w kuchni i poszedł spać.