żagiel

patrzę jak rozbijasz szkło, a może to ja jestem ze szkła.

rozsypuję się w twoich rękach, przesiewam jak piasek.

obok porzucone obietnice śpią na parapetach, niczym koty czekają

na słońce, szukają ciepła pod skórą.

tymczasem do wiosny ciągle daleko. bliżej są wojny o słowa

w kałużach. oplute nie mają szansy wyschnąć, więc rosną.

mamy już las na wyłączność, w nim ścieżki na skróty. łatwo odejść,

wystarczy postawić pierwszy krok.

słyszysz odliczanie? jeden, dwa, trzy... jeszcze chwila i ciemność

wypełnią fajerwerki.

a ty stoisz w oknie i rozpalasz wieczory żarem z papierosa.

na popiół albo zatracenie.