Zagłuszyć cień słońca

Nie każdy przypadek jest tchnieniem

światła, rozwiązłą duszą,

która zgubiła własne ciało.

Nie wszystko, co przypomina ból,

jest obojętnością, krzywym uśmiechem

przytwierdzonym do twarzy.

Nie rozumiem snów,

w których rodzi się pustka.

Miłość, okłamana na własne życzenie,

to tylko kilka lichych literówek,

wstępów bez zakończenia.

Nie, nie umiem lśnić, żeby zagłuszyć

cień słońca.

Łakome promienie gwiazd

wdzierają się pod mój oddech,

pod zmysły, których nie rozumiem.

Uwięziona w czterech ostrych kątach,

pozbawiona ufności

w zmartwychwstanie myśli - kołyszę się

niby dym na wietrze,

niby rozkoszne kłamstwo,

które każdy szanuje.

Zbliżam się

do twoich bezwartościowych złudzeń,

lawiruję między łzami,

ich lęk drażni mój węch,

moje uroczyste spełnienie.

Odmieni się w nas przyszłość,

cień bezpretensjonalnie opadnie na dno.