Zagubiona miłość

Spojrzałam na napastnika i okazał się nim jakiś wysoki facet, który wyglądał na około 40 lat.

- Co tu robisz? - Powiedział nieprzyjemnym tonem.

- Ja... Ja wracam z kawiarni - Wyjaśniałam.

Nagle ujrzałam Jakuba, który widząc mnie spojrzał podejrzliwie.

- Zostaw ją - Powiedział do mężczyzny - Znam ją.

Mężczyzna od razu mnie puścił, ale dalej odczuwałam lekki ból. Jakub spojrzał na mnie wrogo i zaczęłam się powoli zmywać z tego popieprzonego miejsca.

- Uważaj - Usłyszałam i zostałam popchnięta w bok.

Usłyszałam strzały i od razu zamknęłam powieki, wtuliłam się w osobę, która mnie złapała. Zaczęłam wdychać zapach perfum, który był po prostu cudowny.

- Możesz już otworzyć.

Otworzyłam powoli oczy i zobaczyłam, że wtulam się w Jakuba. Od razu odskoczyłam w bok i gwałtownie wstałam. Jego wyraz twarzy był gniewny i niemiły.

- Co tu robiłaś? - zapytał.

- No w kawiarni byłam! - Wrzasnęłam - Nie moja wina, że tędy jest droga powrotna.

Podszedł do mnie ten mężczyzna przez którego walnęłam mocno w ścianę.

- Witaj...?

- Natalia - Powiedziałam.

- Ach, więc jesteś Natalia Świątek - Powiedział, a ja byłam zaskoczona, że mnie zna.

- Skąd Pan mnie zna? - Spytałam przerażonym tonem.

- Znam wiele osób - Uśmiechnął się. - Jestem Mateusz.

- Mateusz - Powtórzyłam pod nosem jego imię. - Jakub, chcę już wracać do domu.

Jakub pożegnał się z tym tajemniczym mężczyzną i chwycił mnie za dłoń prowadząc do samochodu.

Wsadził mnie naprzód na miejscu pasażera, a on usiadł jako kierowca.

Nie ruszył, stał i patrzał przed siebie.

- Musiałaś wtedy wracać? - Powiedział z pretensjami.

- Skąd mogłam wiedzieć, że będziesz odpieprzać sobie jakąś strzelaninę? - Powiedziałam oschle.

- Natalia! - Wrzasnął i spojrzał na mnie nieprzyjemnym wzrokiem. - Nikomu masz nie mówić co widziałaś, rozumiemy się?