Zagubione oblicza: Pamięć (1/10)

Dla tych dedykuję:

co prawdy szukają.

Gdy stos kłamstw rośnie,

ci oświecenia dostają.

Zmierzyć się z prawdą radę dają.

Szukajcie, szukajcie!

Wy grabieżcy prawdy.

Niech los wam piękny,

jak wasz umysł zaradny.

~~ Felix

„Pamięć“

(Starszy brat)

Śnię wciąż o tobie, choć minęło już wiele lat.

myślę o twej osobie, choć ruszył dalej świat.

Grzęznę wśród zagubionych słońca promieni,

Nim drobny duch twój, zaginął wśród cieni.

Twarz twa mnie nęka i wciąż nie pozwala żyć,

a nikt nie wie jak jedną chwilę tak mogę czcić.

Chrzęstnij mi, ziemio milcząca, jak duchem czystym mogę być.

Mrugnij mi, wzroku błękitny, czy nie wstyd nade mną jest żyć.

Przewiej mi, wietrze oschły, czy me myśli cię już nie przerosły.

Chluśnij mi, wodo zimna, nim przed oczyma zastanie ciemnia.

Odwróć się w me strony żywotu kwiecie, gdy reszta-

milczy.

Me serce wciąż szuka cię w snach.

Me serce pamięta twój strach.

Serce, które pęka.