Zagubione oblicza: Monolog dla chaosu (7/10)

„Monolog dla chaosu“

(Narrator)

Powoli już ku wszystkim nie wyrabiam,

w pętli znów te same męczarnie odrabiam.

W steku kłamstw marnie poszukuję ziarna nadziei,

rozwiązań problemów szukając wśród wyblakłych cieni.

Żywot obiega moją głowę, pogrążając u ducha trwogę,

finał nie widnieje, rozczytując zagubionych oblicz dzieje.

Chcąc ukryć to na dnie przenigdy nikogo nie zawodzę,

nikt jednak nie zrozumie w jakich mękach to obchodzę.

Zeznań nasłuchując, znów głoszę monolog dla chaosu;

próbuję uniknąć od waszych łez płynących ciosów.

Pleciesz mi o tym co cię w tej sprawie nęka:

to, że ich dusza wciąż się tu pałęta.

Wiem o czym mi mawiają, ja kojarzę to-

Czyżbyś zapuścił się w swego brata strony?

Co znalazłeś⁈ Biegnę po ciebie, niestrudzony!