zaklinanie Łaski

tak nazwaliśmy kapryśną czterolatkę z gwiazdką na czole

czasem dopiero za obietnicę czegoś w dłoni ciągnęła wóz

kiedyś po jakimś kinie objazdowym wsadzili mnie na grzbiet

spłoszyła się a moje życie wisiało na grzywie

karmelkowej jak ciągutka

pamiętam że kiedy spadałem przez jej łeb rozstąpiła się

żeby nie trafić mnie podkową aż zawróciła i zarżała w dłoń

o nagrodę od września zaczęli ogławiać mnie w szkole

po latach chodzi już tylko w białym wierszu

jakbym wreszcie spełnił obietnicę buraka

i nawet zachował się obraz pięćdziesiąt lat później

pan profesor dodrukował mi jeszcze

to co się odwlekało w rdzeniu kręgowym