Zakołysanie wiatru

Zygmunt Jan Prusiński

ZAKOŁYSANIE WIATRU

Motto: "...Wystarczy przymknąć oczy, aby popłynąć tam,

gdzie czas uwiecznił na zawsze to, co zapisało serce..."

- Iwona Przybyłowicz

A ten wiatr przyjdzie - zawsze przychodzi

i się nigdy nie kłania - potrąca mój kapelusz

bawi się jak dziecko puszczone z żurawiami

nad polami w Starowoli u wujka Stefana.

Drogą do Parysowa stoi krzyż od lat -

byłem dzieckiem zagubionym jak pióro

fruwające by nie dotknąć upadku na ziemię.

Uratowałem to pióro i stałem się pisarzem -

jakaż przepowiednia z ust świętego

może był nim bóg słońca w skałach ukryty?

Na brudnej szybie piszę wiersz

o zapomnianym tańcu - szczebioce

gdzieś ta moja udręka i piosenka

gościnnie wtuliła się w kotlinie.

Gościnności jak suchy chleb -

upoważniony jestem by karmić nim

gołębie powracające z Wenecji.

2.12.2013 - Ustka

Poniedziałek 19:21

Wiersz z książki "W ogrodzie Norwida"