Zakonnica

Kobieta samotna, Bogiem sławienna a,

uderza palcem samotniczki w puste drzewo ;różane.

I wpatruje się oczami samotniczymi,

Wariacko szukajac,

       Jeszcze bardziej uciekającego.

A wyszła dawno z nieokiełznanego, Wciąż rozpędzonego statycznego wagonu ludzkich ciał.

I tak sobie idzie w nieznane

najpiękniejszy to był widok w ten dzień

Ze taka ufność, namacalnie, zwiała jak nieznaczący szkopuli liść różnany.