Żałoba

Żałoba to postać o dziwnej figurze,

Co twarz ma wyblakłą, straszną i szarawą,

Roni co chwila łzy słone, zbyt duże,

I wciąż mnie nawiedza z posępną postawą.

Chociaż nawiedzać mnie wcale nie musi,

Bom jeszcze nie zaznał agonii czy straty,

Przychodzi, by zawiść w mojej duszy dusić,

Zawiść tę, com się z nią związał przed laty.

Żeruje Żałoba na krwi mej zazdrości,

Gdy tylko zobaczę lepszego ode mnie.

Zębami się wpija aż po same kości,

Do głowy mi wbija, że tworzę daremnie,

Wszak tysiąc jest mistrzów na każdą literę

W wierszu zamkniętą, sto na każdą nutę

Na pięciolini wiszącą... Nieszczere

Są jej obelgi, trucizną osnute...

Zazwyczaj Żałoba po czasie przestaje,

I ranę mi małą na szyi zostawia.

W tej chwili dopiero chwilę mi oddaje,

Abym odetchnął, z nikim nie rozmawiał,

Podniósł się z ziemi, westchnął jeszcze rzewnie,

Zasiadł do biurka i w myślach bazgrolił,

Aż znów Żałoba po zawiść mą sięgnie,

I po wampirzemu w mózgu mi zamąci.