Zamknięta prawda

Pas gór przejaśnia me oczy

Złudność na wzgórzu, w powietrzu.

Tam, gdzie szczyt widnieje,

Twardnieje prawda we wnętrzu.

Jak kamień tkwiący latami,

Tak samotny i zapomniany,

To miejsce wbija sztylety,

Choć pachnie wspomnieniami.

Tam odrzuciłam mą iskrę,

Wyznałam smętną tandetę,

Wypychając głęboko w morze

Szept zakuty w ciszę.

Odpływa w Adriatyku,

A ja krwawię... i krwawić będę.