zanim wiatr ją uniesie

na spróchniałej gałęzi

wełniana chusta

malowana przymrozkiem

i spłoszonym wiatrem

jeszcze nie ucieka

trzymając się kurczowo

zarumienionych pomiętych liści

jest w niej tęsknota

i kilka lekkich przyśpiewek

które trzymałaś w miękkich

fałdach spódnicy

tylko lekki podmuch wie

że wieczorami

stare okna skrzypią pieśni

przeplatając je ciszą

bo przecież w starej chuście tli się życie

na przekór wiatrom

i burzom