Zanim zapomnisz, skąd jesteś

Zanim powiesz, że ojczyzna to tylko słowo,

zastanów się, co naprawdę trzyma ludzi razem.

Bo kraj to nie polityka ani symbole,

lecz wspólna pamięć i wspólna odpowiedzialność.

Zanim stwierdzisz, że nie czujesz z tym miejsca więzi,

pomyśl o tym, ile pokoleń żyło tu przed tobą.

Każde z nich coś ocaliło,

coś zbudowało,

coś zostawiło tym, którzy przyjdą później.

Teraz ty jesteś tym „później”.

Ojczyzna to nie legenda.

To szkoła, do której chodziłeś.

Droga, którą wracasz do domu.

Ludzie, którzy mijają cię na ulicy,

choć mogą cię nawet nie znać.

A jednak żyjecie obok siebie

i razem tworzycie miejsce, które nazywa się „my”.

Patriotyzm nie polega na ślepym zachwycie.

Nie polega też na obojętności.

To świadomość, że jeśli nie będziemy dbać

o to, co wspólne,

to pewnego dnia obudzimy się

w kraju, którego już nie rozpoznamy.

Zanim odrzucisz swoją przynależność,

pomyśl, czy człowiek bez korzeni

może naprawdę czuć się bezpieczny.

Drzewo rośnie wysoko tylko wtedy,

gdy ma mocny grunt pod sobą.

Człowiek — tak samo.

Ojczyzna upada nie wtedy,

kiedy przychodzą trudne czasy,

ale wtedy, gdy ludzie zaczynają mówić:

„to nie moja sprawa”.

A rośnie wtedy,

gdy choć jeden człowiek powie szczerze:

„To jest mój dom.

I nie zamierzam od niego odchodzić.”