Zanim zobaczyłem krew

Zawieszony pomiędzy rzeczywistością a fantazją.

Na polu śnieżnych kwiatów.

Niespodziewany kamień zrujnował taflę mego bezpieczeństwa,

wzburzając fale stające się mym murem.

Biorę wdech - czuć cudowną słodycz.

Oko, niczym ziemia deszcz, chłonie ten obraz:

zbiorowisko białych cnót.

Zrywam jedną z nich i obracam - wtem ukazuje mi się czerwień.

Pocałunek ognia na mej skórze dopiero do mnie dociera.

Biorę kolejny wdech - metal zdmuchuje słodki czar.

Będąc na pierwszym plenerze,

postanawiam wstać, lecz sól z żelazem na mym języku tańczą.

Koniec czaru, koniec iluzji.

Odwracam wzrok od kwiatów - i wtem

ukazuje się rana, srogo poszarpana,

barwiąca kwiaty szkarłatem z mych żył.