Zapach jej perfum cz.5

Kilka dni później.

Do sali wchodziła z bijącym sercem, właśnie dostała telefon ze szpitala. Mateusz otworzył oczy. Jest przytomny. Nic więcej się dla niej nie liczyło. Tylko on. Przyrzekła sobie, że jeśli on z tego wyjdzie ona już nigdy go nie zostawi, nie pozwoli mu cierpieć – będzie już zawsze z nim przy nim. Kochała go.

-Mateusz – wypowiedziała ze łzami w oczach.

Był taki szczupły jak jeszcze nigdy dotąd, serce jej się krajało na jego widok. Dotknęła ręką jego policzka.

-Troche zarosłem – starał się zażartować, ukrywając wzuszenie.

-To nic. – chwyciła jego twarz w swoje dłonie i pocałowała.

Łzy same poleciały jej z oczu. Ani przez sekundę, nie pomyślała by mogło go zabraknąć, gdzieś podświadomie czuła, że przeżyje.

Siedzieli kilka godzin patrząc tylko na siebie. Nie musieli rozmawiać, słowa nie były im potrzebne.

-Mateusz, ja… Zrozumiałam jedną bardzo ważną rzecz.

Chłopak spojrzał na nią w zamyśleniu.

-Jaką?

Nie chciał jej mówić, że o wszystkim wie – wszystko słyszał, i wszystko ma zamiar zachować dla siebie.

-Kiedy tak leżałeś tutaj, przez prawie trzy tygodnie codziennie do ciebie przychodziłam, codziennie siadałam tak jak dzisiaj i opowiadałam o wszystkim co ważne. O wygranym projekcie, o Julce, i o miłości.

-Miłości ?– teatralnie uniósł brew.

-Miłości do ciebie, bo zrozumiałam jak bardzo cię kocham..

Czule dotknął jej dłoni.

- Ja ciebie też kocham.