zaparzę kawę

wychodzę w noc cicho jak szop

sowy drażniąc swym cieniem

nie budząc swych aniołów cnych

które drzemią w mym drzewie

unoszę wzrok pod niebem mrok

prawo jest przeznaczeniem

samochód łka za szybą mgła

ciemność mym uniesieniem

przez chwile dwie tam nie ma mnie

oddaję się wspomnieniom

gdzieś w oknie twarz zastygłych dat

szuka w moim spojrzeniu

i mimo że wciąż karmisz mnie

cudem zwanym miłością

wciąż czuję smak nie twoich warg

parząc kawę z godnością