Zapomnieni

Nie będzie po nas wspomnień

Wybrzmiewających pieśni ku pamięci

Minut ciszy co rok powtarzających

Że zginęliśmy w słusznej sprawie

Nie będziemy widnieć na płótnach

W blasku słońca, metaforach chwały

Nie będzie o nas legend, historii

Nie zrobią z nas wzorców do naśladowania

Może przez miesiąc, może przez rok

Ktoś przez przypadek wspomni imiona

Zapali świeczkę rozświetlając mrok naszych dusz

A potem zapomni i do życia znów wróci

Nieważne będzie, kim byliśmy dla świata

Świat o nas przecież pamiętać nie będzie

Deszcz zmyje ślady stóp wydeptane

Mieszkania innych właścicieli oglądać będą

To czas w tym wyścigu dobiega do mety

A my się gubimy na cmentarnych alejach

I nawet tam ostatni ślad po nas zniknie

Z wykruszonym i zarośniętym mchem epitafium

Nie będzie po nas żadnych wspomnień

Zginiemy po cichu

Zginiemy przypadkiem

Pod ziemią trzy metry

I wszyscy na równi

Komentarze (4)

DuŚka ^.^ 18.05.2016

Piękne, ale zarazem smutne... Nie mam pojęcia, czy zwracałas się do ogółu, czy do kogoś wybranego, ale przesłanie powinno dotrzeć do wszystkich. Szczególnie ostatnia zwrotka. Zostawiam 5 :)

NIka 18.05.2016

Hmm może nie do wszystkich, ale też nie do konkretnych osób... dziękuję bardzo :)

Rasia 27.05.2016

Wiersz jest genialny. Nawiązałaś w nim do motywu tańca śmierci samą ostatnią linijką w tak nietypowy i obrazowy sposób, równocześnie ukazałaś to, że nikt nie jest w stanie zatrzymać przemijania. Udało Ci się wyczarować w mojej głowie wyobrażenie, że kiedyś wszyscy zostaniemy zapomniani, że nic po nas nie zostanie. Naprawdę smutny obrazek, ale zmuszający do refleksji nad samym sobą i do jak najlepszego wykorzystania czasu, który jest nam dany. Jestem zachwycona tym wierszem i jego głębią, zostawiam 5 :)

NIka 28.05.2016

To bardzo miłe ! Dziękuję za te słowa :) To niezwykłe uczucie, kiedy własna twórczość odnajduje zrozumienie u czytelników :)

DuŚka ^.^ 18.05.2016
Piękne, ale zarazem smutne... Nie mam pojęcia, czy zwracałas się do ogółu, czy do kogoś wybranego, ale przesłanie powinno dotrzeć do wszystkich. Szczególnie ostatnia zwrotka. Zostawiam 5 :)
NIka 18.05.2016
Hmm może nie do wszystkich, ale też nie do konkretnych osób... dziękuję bardzo :)
Rasia 27.05.2016
Wiersz jest genialny. Nawiązałaś w nim do motywu tańca śmierci samą ostatnią linijką w tak nietypowy i obrazowy sposób, równocześnie ukazałaś to, że nikt nie jest w stanie zatrzymać przemijania. Udało Ci się wyczarować w mojej głowie wyobrażenie, że kiedyś wszyscy zostaniemy zapomniani, że nic po nas nie zostanie. Naprawdę smutny obrazek, ale zmuszający do refleksji nad samym sobą i do jak najlepszego wykorzystania czasu, który jest nam dany. Jestem zachwycona tym wierszem i jego głębią, zostawiam 5 :)
NIka 28.05.2016
To bardzo miłe ! Dziękuję za te słowa :) To niezwykłe uczucie, kiedy własna twórczość odnajduje zrozumienie u czytelników :)

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania