Zapowietrz.

Długo czekałem.

Rzeki, mające źródło w twoich dłoniach,

zdążyły spotkać ocean i zawrócić,

zmienić krwiobieg we wrzątek.

Są gotowe.

Niebo przechyliło się o czterdzieści pięć stopni,

czterdziesci pięć razy zdążyło zmienić barwę,

z wczesnojesiennej na wpierwwiosnę,

a ja nadal tu jestem i moknę.

Jak posąg, choć może bardziej sypki,

kruszę ci się w ustach i staję fundamentem,

dla wszystkiego co twoje.

Długo czekałem.

Ściany zdążyły wylinieć i zrzucić farbę,

odejść od siebie na odległość wyciągniętych ramion,

więc podpieram je, kurcząc się jak wtedy,

kiedy nikt mnie nie spotkał, dopóki nie ty.

Dopóki nie łódź, a w środku dwa wiosła

i miejsce przy oknie.

.

.

.

Z cyklu: Detoks.

Październik, nowego roku pańskiego.

Marcin Lenartowicz