Zatracenie
Źle czynisz, że siebie oddajesz w ofierze,
że w miłość bez granic tak ślepo wciąż wierzysz.
Że własne pragnienia na bok składasz
a komuś swe serce bez reszty zatracasz
Źle czynisz, że płoniesz, gdy on jest zaledwie
iskierką, co gaśnie, nim świt ją dostrzeże.
Że zbierasz popioły po cudzym płomieniu,
nadając im wartość wbrew własnemu cierpieniu.
Dlaczego swe szczęście oddajesz w niewolę,
by komuś osłodzić najcięższą niedolę?
Dlaczego swe skrzydła przycinasz w ukryciu,
by komuś wygodniej się leciało w życie?
Czy miłość ma znaczyć, że siebie porzucisz,
że wszystko, co własne, bez żalu utracasz?
Czy serce kochające ma milczeć w rozpaczy,
gdy samo już nie wie, co jego miłość znaczy?
Nie, miłość nie żąda, byś zniknął w jej cieniu,
byś własne istnienie zamienił w cierpienie.
Nie każe ci klękać przed cudzym pragnieniem
ani płacić za bliskość własnym istnieniem.
Bo cóż ci zostanie, gdy wszystko oddasz,
gdy własne marzenia w popiołach pochowasz?
Gdy staniesz przed lustrem, zmęczony, nieznany,
z sercem dla wszystkich — dla siebie przegranym?
Więc przestań już wierzyć, że miłość to rana,
że musisz być wierny, choć dusza złamana.
Nie musisz się spalać, by komuś dać ciepło,
ni konać z tęsknoty, by uczucie zakwitło.
Kochaj lecz nie kosztem własnego istnienia,
nie czyń z własnej duszy ołtarza cierpienia.
Bo miłość, co każe ci siebie porzucić,
nie jest warta tego, byś miał siebie utracić.
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania