Zazdrościli nam, głupcy

Obudziłaś zapomniane echo,

zwierzęcość zatopioną w czułości, żar.

Przypomniałaś, jak smakuje rozlana kawa,

i wino spijane z ust.

A zaczęło się tak niewinnie: – Czy mogę się przysiąść?

Fascynacja sztuką, muzyka i rozmowy o książkach.

I to coś w oczach. Drżenie ust. Wyleczyłem się z marzeń,

a jednak znów odleciałem.

Podniecała cię śmiałość, z jaką mówiłem o sobie;

o porażkach i wzlotach, rozerwanej pomarańczy,

wyobraźni w seksie. Zobaczyłem, jak patrzysz,

jak delikatne masz palce, jaką ciekawość jutra.

Podniecała mnie mowa ciała, delikatne muśnięcia

i pytanie w oczach. Wilgotne i chcące? A może nie?

Półsłówkami zmierzaliśmy do celu, świat jakby

nie istniał – krzyczałaś w łóżku.

A zaczęło się tak niewinnie: – Na długo pan przyjechał?