zbawca

Kiedy wylewał na siebie zawartość pachnidłowego

flakonika, oburzonym marnotrawstwem jakoś tak zripostował krytykę

- mnie macie jednego na trochę jeszcze a biedaków nadal będziecie mieć ponad miarę na zawsze.

Jeśli zestawić to z wielbiącym wszechmoc: “beze mnie nic nie możecie uczynić” (J15.5)

co jest równoważne - ze mną możecie wszystko, to jawi się obraz pysznego, pełnego buty narcyza. A owo całe zbawienie zaspokojaniem boskiej pychy szantażem emocjonalnym, wyreżyserowanym przedstawieniem boga ojca, poświęcającego jedynego syna, ku powszechnemu dobru.

Samo poświęcenie było teatrem z finalnym - zabili go i uciekł,

Podobnie można poświęcić wodę ze szklanki, topioną za karę, w studni.

Tu zbawiciel się stał, przez oddanie na trochę “życia”.

W zestawieniu z - beze mnie nie nie możecie zrobić - to było szmirowatym, kontrolowanym samobójstwem.

A kto bogu tego zabroni?

Nie byłoby to warte uwagi gdyby nie skutkowanie okrucieństwem i cierpieniem milionów.

Aż chcialby się zawołać - ludu, ty to widzisz i nie grzmisz!?

Może i by zawył, ale to zmartwychwstanie ku wieczności, miast leżenia w smutnej samotności, takie kuszące, a przy tym radocha z poparuzyjnej męki znienawidzonych za życia...

Są i tu takie głąby modlitewnikowe, na tyle zdefektowane, by nie trybić, że zakusowo prezentowanie sądów o innych kwalifikuje ich do pierwszego szeregu wiecznie, piekielnie przypiekanych