Zbłąkana myśl
Cisza wyszła sobie z głowy, nie pytając mnie o zgodę. Myśl zbłąkana, choć powolna, zahaczyła o podłogę.
Rozmarzona, nieuważna, w ścianę sobą tak wyrżnęła, że zupełnie skołowana z wielkim guzem przystanęła.
Ja ją taką obolałą delikatnie muskam piórem, by wybudzić półprzytomną po zderzeniu z zimnym murem.
Zaraz ją zabandażuję, może podam jakiś Apap i przykryję ciepłą strofą, by ją czasem chłód nie napadł.
Będę się nią opiekował, słów bukiety nosił wonne, aż się wierszem we mnie stanie, bym jej nie mógł już zapomnieć.
A Ty kiedyś go przeczytasz z zakurzonych czasem stronic, niczym świadek tamtych bólów, jedną łezkę też uronisz.
Komentarze (1)
Przychodzi mi tylko jedno słowo do głowy ,,akuszerka" w męskim wydaniu.
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania