Zbłąkana myśl

Cisza wyszła sobie z głowy, nie pytając mnie o zgodę. Myśl zbłąkana, choć powolna, zahaczyła o podłogę.

 

Rozmarzona, nieuważna, w ścianę sobą tak wyrżnęła, że zupełnie skołowana z wielkim guzem przystanęła.

 

Ja ją taką obolałą delikatnie muskam piórem, by wybudzić półprzytomną po zderzeniu z zimnym murem.

 

Zaraz ją zabandażuję, może podam jakiś Apap i przykryję ciepłą strofą, by ją czasem chłód nie napadł.

 

Będę się nią opiekował, słów bukiety nosił wonne, aż się wierszem we mnie stanie, bym jej nie mógł już zapomnieć.

 

A Ty kiedyś go przeczytasz z zakurzonych czasem stronic, niczym świadek tamtych bólów, jedną łezkę też uronisz.

Średnia ocena: 4.0  Głosów: 1

Zaloguj się, aby ocenić

Komentarze (1)

  • najmniejsza

    Przychodzi mi tylko jedno słowo do głowy ,,akuszerka" w męskim wydaniu.

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania