Zbroja.

Budzi się wcześnie.

Z przyzwyczajenia, nie z wyboru.

Świat jeszcze śpi.

To jedyna chwila, w której nikt niczego nie chce.

Zakłada twarz.

Nie pancerz - twarz.

Tę samą, co zawsze.

,,W porządku.''

Słowo, które przyrosło do gardła.

Idzie dalej.

Nie dlatego, że chce.

Dlatego, że nie ma dla kogo się zatrzymać.

Silny facet.

Nie wiedzą, że siła

to czasem brak miejsca,

w którym można opaść.

Nie szuka podziwu.

Chce odłożyć swoje ,,muszę''.

Choć na chwilę.

Bez konieczności natychmiastowego powrotu.

Kto zna ciszę,

nie dłubie w pęknięciach,

nie próbuje składać na nowo,

tylko siedzi obok

i nie przeszkadza oddychać.

Pod skórą nie ma stali.

Jest zmęczony człowiek,

który zbyt długo grał twardego.

Zawodzi.

A jednak w środku

trwa coś uporczywego.

Nie nadzieja.

Nie wiara.

Gołe istnienie,

które nie chce ustąpić.

I dlatego wstaje.

Nie efektownie.

Nie triumfalnie.

Po prostu wstaje,

jakby to była jedyna rzecz,

którą naprawdę potrafi zrobić.