Zbyt krótko cię znam.

Zbyt krótko cię znam.

By ci zaufać.

Lecz ty szepczesz wciąż, chodźmy poszukać.

Miejsca gdzie nikt nam nie zada ran.

Gdzie księżyc jest wciąż ten sam.

I nikt nie odważy się, zabrać nam siebie.

Bo ty i ja będziemy żyć w niebie.

Tylko zrób jeden krok, w otchłań ciemności.

A tam wśród chmur, nie zaznasz już zazdrości.

Jednak ja, wole tu zostać.

I mieć ludzką postać.

Lecz ty, jeśli chcesz, to skacz i stań się duchem.

Pamiętaj, o tym będziesz miał, dusze.

I będziesz czuł, wrócić tu muszę.

Bo zostawiłem tyle niewypowiedzianych słów.

Lecz już jest za późno, dziś kładę róże na twój grób.