zdążyć przed gwiazdami

czuję na sercu twoje dłonie artysty

jak wkradają się w przerwę

w życiorysie

pod sufit unosi mnie tchnienie

obiecujące gwiaździsty poranek

słyszę ciszę jak przedostaje się

do krwiobiegu

pora zasłonić za sobą okna

przyjrzeć uważniej niebu co zalęgło się

w kąciku ust

od ludzi dzieli nas mgła

wskrzeszona z krwi tych którzy tłoczą się

ku wyjściu

z tutejszej bajki

pragną lepszego powietrza

czekają na balladę

by uśmierzyła rozkochane

w sobie obłoki planety

jeden jedyny uroczysty blask

jest jeszcze łza wzorowo czysta

zadbana i schludna

słodka jak przybrana matka

apatyczna jak zmęczone ciała kochanków

suszące się na sznurze

rozkochałeś w sobie również stróża

przekrzyczane pragnienie

by zdążyć

przed gwiazdami