Że da się.

Najtrudniej dotrzymać słowa,

kroki okazują się wtedy wyciszone, grząskie,

jakby owinięte wodą.

Zwłaszcza, że wszędzie dzieją się cuda,

wianki toną w żywicy wierzby,

a ja zapominam się i zanim się obejrzę,

w dłoniach trzymam butelkę z odrobiną wody,

owiniętą pobazgranym papierem.

W dłoniach trzymam wodę,

butelki rosną na wierzbach,

z których kiedyś być może powstanie papier,

do listów jak ten, zapomniany przeze mnie.

A w środku są słowa, których nigdy nie dotrzymam na tyle długo,

Żeby wyrosły.