Ze Stumorgowej

Procesja śnieżnobiałych skał od wieków podąża w tę stronę.

Karawana nie osiąga jednak swego celu

i tkwi niewzruszona w swym statycznym majestacie.

Ze Stumorgowej Hali obserwuję tę wędrówkę

i w głuchej ciszy dziwię się niemocy

wszechpotężnej natury.

Na przeciwległym biegunie majaczą wieczorne

światła Wielkiego Miasta.

Zamykam szczelnie oczy i widzę gwar ulic,

czuję ruch masy i maszyny.

A tu, no cóż…

Cisza.

Tu myśl ucieka do tego,

co ulotne,

pozornie nietrwałe,

dla świata małe.

Tu dusza pielgrzymuje ku innym wymiarom.