"Żebrak" autor Paweł Sawicki (2013)

Paweł Sawicki

ŻEBRAK

Wczoraj, z kina wracając,

Natknąłem się na człowieka,

Który, głową kiwając,

Przeszłość żebraczą rozwlekał.

Wspominał on życia udrękę,

Kłody rzucane pod nogi,

I ku mnie wyciągał swą rękę,

A na niej zegark był drogi.

Biadolił ów człek bez przerwy

o samotności, o nędzy.

Miał przy tym tupet i nerwy,

nie chciał on bowiem peniędzy.

Stanąwszy w zaciekawieniu,

przyjrzeć mu chciałem się z bliska.

Stał w garniturze, stał w cieniu

I ogolone miał pyska.

W butach lśniło mu słońce,

nogawki miał wyprasowane,

krawata równe dwa końce,

włosy wypomadowane.

Choć smutek w oczach mu wyje,

prezencją żebrakom urąga.

Złoto z bransolet aż bije,

A on swe łapsko wyciąga!

Pytam więc, "czemu, szaleńcze,

Sterczysz tu na chodniku?

Marne ci laurowe wieńce,

Co ich dało ci życie bez liku?

Czego tak wyjesz ponuro?

Po cóż biadolisz żałośnie,

Aż włos się jeży pod skórą,

I kundel się zwija nieznośnie?"

„Litości i przebaczenia

Proszę, lecz każdy ucieka,

Bo mimo tortury sumienia,

Zamordowałem człowieka...”

"Idź, na kolana upadnij

Przed mordu ofiary rodziną!

Skoroś zrozumiał, nie na dnie

jesteś, niech łzy twe popłyną."

Lecz nagle ludzkie oblicze

Grymas cierpienia rozorał

I nie w człowieka policzek

Patrzę, lecz w mordę potwora!

A ryk jej nie z tego świata,

Dudniący melodią cmentarną.

Jęzorem pysk swój omiata,

Oczy jej błyszczą się czarno.

„Nie ma już dla mnie zbawienia,

Nawet gdy spocznę w grobie,

Bo mimo tortury sumienia,

Zabiłem człowieka w sobie”...