Zegarmistrz

Jesteśmy pokarmem życia

Spadamy jak krople deszczu na Ziemię , nabrzmiali

Spiralą myśli i uczuć płyniemy w labiryncie,

napędem będąc kołowrotu materii .

Wszyscy jednym jesteśmy,

matecznik pamięci , zamknięci w kokonie dualizmu.

Widzimy a nie rozumiemy - doświadczeń zbieracze - by w proch przemienić się na końcu, dając zasiew nowym "ja" .

Tylko nieliczni budzą się w tym śnie, by płomień światła mógł dalej płonąć...

między słowami

między wierszami

Tu nie ma nadziei, tu nie ma przyszłości

komnat i skarbców, tablic wpływowych medali.

Uśmiech i wdzięczność, jak oko puszczone do chwili teraz, bo cóż innego.

Skoro świt znów tułacze wyjdą mleć żarna, palić ogniska i wzmagać pragnienia aby mechanizm tej materii także mógł istnieć.

Wahadło zmian... Zmienność - jedyna stała tego napędu ...

"Niech nikt nie martwi się o swoją przyszłość"

Monk