Zegarmistrz

ta chwila gdy przystaje

poddaje się jego dłoniom

kładzie ją na stole

bezwładną

tyłem do siebie

podważa blizny

otwiera warstwa po warstwie

po lewej stronie na haku wisi wahadło

w bezruchu

śpieszyła sie

więc reguluje jego długość

obciążnik który je napędzał

zajmuje całą wolną przestrzeń

oblepiony brudem i zakurzonymi

wspomnieniami

wymienia na nowy

wahadło przechyla

w prawo

do oporu

za każdym razem myśli o tym

żeby zostawić ją w tym stanie

miarową

wrażliwą tylko na jego drgania

niezaburzające wahań

tak jak za każdym razem

dociska blizny

ta chwila gdy uśmiechem rozstraja cały

mechanizm

poddany jej