ZEGARMISTRZ POSTRZEGANIA. (opowiadanie mystery/o duchach)

ZEGARMISTRZ POSTRZEGANIA.

(opowiadanie mystery/o duchach)

Z Dedykacją dla Użytkowniczki opowi.pl, o nicku: ~ Mona Demona, która Poezją: sprowadza Cienie Przeszłości.

Jako pulsująca łuna, zwyluźniony osadzeniem w opatynowanej płomiennym dotykiem, kutej w brązie, wezgłowni lampy naftowej: bawełniany knot, leniwym płomykiem współgrał z tańczącymi w lanych mosiądzem kandelabrów, kolebliwymi blaskliwościami pszczelowoskowych świec, rozpraszając śródnocny dotyk ciemności: tak przenikliwy, iż ujmując serce: zwykł napawać chłodem. Odczuwając mimowolne dreszcze, odszedł za plecy siedzącej przy słojowanym drzewną fakturą, sęczastej materii, blatem: neogotyckiego stołu, wzniosłego rzeźbieniem jego dębowych postawności: postaci. Siwiejącego Sędziwca, odzianego w niemniej leciwy od niego samego, służbowy garnitur, pamiętający świetność nawracającej paraboli cykliwości czasu. Precyzja purpurowiejącej rubinami chwili przemijania, odeszwszy niepostrzeżenie, zdała mu się jedynie powtarzalną: pośród unikalności, nie ustępującej każdemu z mechanizmów, żywych pracą jego dłoni. Zanim usiały je blizny, zyskując reumatycznego przestrachu, zwykł szanować każdą z wydawanych na świat nimi sekund: jak obecna, w której nieme postacie, majacząc w rozpraszanej ciemności, z oczami rozwartymi niedowierzaniem, usiłowały go zrozumieć. Nie dane im to było inaczej, jak widokiem narzędzi: samowolnie pracujących, jakby utkwionym ich wzrokiem: przerażeniem. Czy wobec mnie?.. Pomimo, iż nie chcę znać momentu mojej śmierci, uważam za bezcelowe pozwolenie jej odejść wraz ze mną... zwłaszcza, wobec moich ukochanych wnucząt...