Zemsta smoka (reboot) - Prolog

Prolog

Był to chłodny dzień. Ostatni dzień lata tego roku. Powietrze było już chłodne, dni krótsze. Jasne słońce chowało się za horyzont drzew oddalonych od polany na wzniesieniu. Niebo było bezchmurne. Wiatr silnie rozwiewał listki trawy. Cała gęsto zarośnięta łąka powiewała od porywistego wiatru. Wiatru świszczącego do ucha melodię nadchodzącego końca. Końca ery pokoju, ładu, porządku. Na jej miejsce wejdą głód, choroby, śmierć, zło.

Na środku osamotnionej polany daleko od potężnych kamiennych murów, z których wyłaniały się ogromne budynki, wspaniałe kościoły, oraz wysoki, bogaty pałac stał człowiek. Wysoki, kościsty, stary. Jego wiek zaliczał się do najstarszego wieku wśród ludzi zamieszkujących krainę. Ubrania miał stare, poniszczone, brudne. Zwykłe brązowe spodnie, lniana bluzka, na którą zarzucony był prosty płaszcz z kapturem spoczywającym na plecach. Spoglądał swoimi niecodziennymi, dziwnymi oczami w stronę tętniącego życiem królestwa rozciągającego się na długie mile... Oczy te nie przypominały ludzkich, bardziej wyglądały na gadzie, zielone ślepia. Przysłuchiwał się szczęściu promieniującemu z dziecięcych twarzy. Na spokój wymalowany w oczach starców. Nadzieję w oczach młodych...

Stał tak chwilę... Bez ruchu, bez słów... Wiatr powiewał jego płaszczem, rozwiewał jego długie, siwe, rzadkie włosy, oraz gęste wąsy, wraz z długą brodą. Ostatnie promienie słońca podkreślały jego liczne zmarszczki i blizny. Zamknął swoje podkrążone oczy i spojrzał w górę. Na błękit unoszący się nad jego głową.

- Niebo zapłacze... – Powiedział schorowanym, skrzeczącym głosem. – Wybaczcie wspaniali... Zawiodłem was... – Uśmiechnął się – To dla mnie nic nie zmienia... Niczego się nie nauczą… – Zawrócił, schylił się do swojej laski rzuconej na ziemi. Rzucił ostatnim spojrzeniem za siebie w stronę miasta i ruszył przed siebie na spotkanie z tymi, którzy oczekują jego obecności...