Zgaszone promienie

Zawsze mi mówiono: zapałka w ręku dziecka

to nie jest dobry pomysł — iskra bywa zdradziecka.

Dzieci są tak nieuwazne, jednym ruchem chwili

mogłyby spalić wszystko, co dotąd chroniły.

Do dziś boję się ognia, drży mi czasem ręka,

że ją upuszczę nagle — zwyczajna zapałka.

Że przez moment nieuwagi, przez jeden błąd mały,

dotknę czegoś łatwopalnego — i zostaną popioły.

Więc rozważam każdy ruch, każdy gest dłoni,

bo płomień, choć niewinny, łatwo się wymknie z toni.

Przez chęć zapalenia świeczki, tej jednej, marnej rzeczy,

mogę stracić wszystko — i nikt mnie nie uleczy.

A ja chcę zapalić tylko świeczkę, nic więcej,

nie spalić całego domu — nie stracić go w jednej chwili więcej.

Zapałka się pali, lecz w końcu gaśnie sama,

razem ze światłem, które była — jak krucha reklama.