Zgrozdoba

a gdyby można było wziąć w dłonie

dowolny supermarket, potrząsnąć, jakby był

pudełkiem szachów i patrzeć, jak wysypują się

ukryte, naprawdę głęboko wdrukowane

teatry operowe, usterynki, opacznostki?

"love mnie, choroba, okruchami bazaltu,

obrzygaj mnie tender" - nuciłbym stojąc

przy kasie, coraz bardziej koślawy, obdzierany z

pierwotnych warstw (spadają twarde łupiny

i niemal widzę siebie nagiego na najwyższej półce,

krzyczącego elwisiarskie arie ze szczytu

Teatro di San Carlo).

a jakbym wstrząsnął przenośnikami taśmowymi,

ciągiem cyfr, językiem paragonów, garścią bilonięt?

niezłe zamieszanie: całe pokolenia giną w starciach

z porównarkami cen, odpruwają się kotyliony

z kwiatkiem i nadłamanym trybem,

okazuje się, że na najstarszych płytach w mojej

kolekcji (Deutsche Grammophon, 1959) są nagrane

zozole w promocji, śmiesznie tani miód spadziowy,

przeceniona kurkuma i ementaler

o kończącej się dacie ważności,

Caruso zadenuncjował parę szpiegów przemysłowych

ukrywających się na zapleczu,

kierownik z nudów został celebrytą, ale coraz

częściej przebąkuje o powrocie na stare śmieci,

Wojewódzki wreszcie się ujawnił