zielona dolina

w światłach lokomotywy

kończy się bieg zapomnianej rzeki

na pustym moście

pod powierzchnią nocy

błąkają się bezdomne sny

w ciszy

pomiędzy ramionami drzew

maleńki skrawek horyzontu

tyle barw ile myśli

wędruję po ścieżkach

malowanych dzień wcześniej

świt zagląda w oczy