ziemia
w niej masz drogi mleczne pokłosiem wydeptane -
tu historia z korzeni w niepewność wyrasta.
w niej masz ścieżki dopiero co w rosie skąpane -
nie minie nawet chwila, a czas je zawłaszcza.
jest tak wyjałowiona (krucha, cicha, głucha)
monokulturą pragnień i błędów wrośniętych,
więc leży sobie bez ruchu i nie słucha
cichych szeptań i krzyków w koronach szumiących.
choć tak bardzo zmęczona, zasnąć
nie potrafi...
wciąż zakochana w niebie, z gwiazd wzroku nie spuści,
będzie mu czule śpiewać przyziemne piosenki -
może ją pokocha, tym marzenie jej ziści.
podszyta wspomnieniami bladoróżowymi,
jedwabnymi nićmi i słodkim wiciokrzewem,
użyźni swe zmysły, rozsieje uczuciami,
odurzy zapachami i wilgotnym ciepłem.
Komentarze (10)
https://www.youtube.com/watch?v=QntcGoh0qrk
Piękny tekst i piękne wykonanie :)
Piękne.
Dziękuję :)
Za bardzo poszłaś w romantyzm, a przecież współcześnie potrafisz, co już pokazałaś... jakaś zawiedziona się poczułam...
Ten wiersz jest trochę na siłę napisany, więc rozumiem. Dzięki za szczerość.
Bardzo ładny wiersz, nie patrz na komentarze zazdrosnych i trzymaj się swojego stylu, do mnie on trafia.
XD dzięki za komentarz
Może i pisałaś na siłę ale bardzo przemyślany ten wiersz. Każde słowo. Dobrze, że jeszcze ktoś tak pisać potrafi. To piękna poezja.
odkąd próbuję się w wierszach rymowanych, to przede wszystkim staram się żeby nie stracić w nich sensu, tym bardziej cieszę się, że dostrzegasz, że jest przemyślany. Bardzo miło mi czytać Twój komentarz, dziękuję :)
Napisz komentarz
Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania