Ziemia w wodzie

Raz istniał pewien byt,

Ni to człowiek, ni zwierzyna,

Po prostu jestestwo.

O sercu ziemistym,

Często łzy roniące.

Wędrował za dnia ku jezioru,

O stałej tafli i tym samym kolorze.

Tam też i płakał, żalił się i ubolewał,

Po czym odchodził i nazajutrz wracał.

Księżyc za słońcem, wiosna za jesienią,

Ta sama woda, ten sam widok.

Lecz zdumienie chwyciło go,

Gdy ujrzał postać z wody utkaną.

Otwiera usta — mówi do istoty,

Lecz ona zdaje się nie rozumieć.

Niespodziewanie i ona usta rozchyla,

A miast słów słychać tylko fale.

Stara się jej dotknąć — poczuć,

Lecz okrutna materia gardzi nim.

Tworzy z dłoni morską mgłę,

Nie racząc nawet chłodem wody.

Szloch zalewa bytu gardło,

Niemoc oblewa strumieniem ciało.

Niedawna słodycz na języku

Znikła w walce z goryczą.

Spogląda on na jezioro,

Z gładką taflą i iskrami.

Wtem skacze w lazurową otchłań,

Tonie na dnie wyraz z kamieniami.

Postać z wody zaś — stoi ciągle,

Nie ruszy się, nie przemówi, nie zapłacze.

Lecz zmywa się w kałużę

I wsiąka w glebę.

Jak ziemia w wodę,

Woda w ziemię.