Zjadacz cmentarzy↔Dekaos Dondi

brudny palec

tłusta wstążka brudu pod paznokciem

opuszek gniecie chitynowy pancerzyk

sześć nóg ucieka na boki

w niemym rozpłaszczeniu

echo cichego chrupnięcia

kołacze przez chwilę

we wnętrznościach

to już ostatnie

zwłoki

na dzisiaj

przygotowane

ciasto w prostokątnej foremce

robi za pulchną ziemię

metalowe obrzeża

ozdobnym ogrodzeniem

dołki zaznaczone

karteczkami

pomalowane masłem

żeby lśniło

epitafium

gdy wdusza po jednym

do kleistego wgłębienia

z dużymi muchami problem

czasami nóżki

wystają

wydłużone klejącą pajęczyną

żółtych nitek

poza granice grobu

a ze skrzydłami

też nie zawsze takie

jak przystało na powagę sytuacji

za wcześnie są prochem

między palcami

po krótkim w myślach

dziękczynieniu

za urodzaj

kruszonką wystarczy zasypać

martwe bakalie

jest ich dużo

cmentarz nimi nasączony

chrupią później między zębami

orzeszki ziemne

a teraz do piekarnika

180°

Pan Luluś

uluał do snu

poczeka trochę jeszcze

wyłoży

upierdliwy w temacie

pragnie się zmienić

pofrunąć

ochronić psychikę chitynowym murem

wzmocnić i zapamiętać

każdy zjedzony

cmentarz