Truposzka

1

Oczy jej trupio przygasły jakby mgielnym dymem zaszły;

Zaschły, jasność z nich uleciała i pobladła cała.

Słowa gubiła, myliła, bełkotała jak na usta naszły,

Mamrotała, ślinę utaczała, co rusz szczebiotała.

2

Uszy ogłuchłe jak woskiem zalane, niczym nie ruszona,

Cisza ją obejmowała, jak czarem zaklęta.

Porzekli: "Wybiła godzina". Ma jedyna, choć nie żona!

Strach mnie szył, przekłuwał, iż wnet uleci wyjęta.

3

Ciało zgięte, to nie wstrętne, pod dusznym uciskiem,

Trzęsna jak u wichru trzcina, coś ją łamie - nie wytrzyma!

Ciągnięta ku ziemi jak na plecach z kamieniskiem,

I jakem rzekł dawniej - w utok ciekła lepka ślina.

4

Sina powłoka - wychudła - a na licach opuchła,

I słania się - mój Boże! - nadszedł czas rozstania.

Garstka ziaren tylko dzieli od pustego truchła,

Wznoszę modły, Boże proszę, oszczędź jej tego konania.

5

Ziąb ją szyje jak w zimnicy, choć ckliwie w okolicy,

Jak lodem skuta - dogrobowa brzmiewa nuta.

W głębiny wypływa, bo już szara biel źrenicy,

Na nic flaszka amoniaku, dzwon bije dla trupa.

6

Płytko dyszy, raz rzęży, raz świszczy, zlana potem -

Upiorek księżycowy - szczęśliwość jej wieszczę.

Z nory sunie mycha wywabiona kotem,

W dali na polanie grają dla nieboszczki świerszcze.