Uwaga, utwór może zawierać treści przeznaczone tylko dla osób pełnoletnich!

ULEWA – Prolog

– Zamilcz kobieto i czyń swą powinność! – warknął, przybliżając ją do swojego krocza – Ach, wygląda na to, że jeszcze do czegoś się nadajesz... – zaśmiał się i odrzucił ją na bok po dziesięciominutowej robocie.

– P-proszę – błagała poniżona kobieta, unosząc zmęczoną dłoń – Oszczędź moją r-rodzinę, p-p-proszę!

Mężczyzna podszedł do okna i zaobserwował kłębiące się na niebie chmury, a przez posępne spojrzenie brunetki pomyślał o deszczu.

– Nie... – odparł, oddając dwa celne strzały w zakneblowaną do tej pory parę. Oboje rodziców zsunęło się na bok, a ich nie czujące już nic ciała opadły z hukiem na podłogę. – Zmieniłem zdanie – Zapalił papierosa i zatoczył mały okrąg.

– Ty skurwielu! Za-zajebię cie, zobaczysz! – strzelała epitetami jak karabin samopowtarzalny, natomiast łzy nie ustępowały z jej jędrnych policzków ani na sekundę. Gdyby miała siłę, która pozwoliłaby jej na sprzeciwienie się swemu oprawcy to pewnie by jej użyła. Jednak takowej nie miała i zostanie jej jedno.

– Zabieram cię ze sobą – zawołał obojętnie – Po tym, co tu zaszło nie mogę tak pozwolić ci odejść.

– Trochę ci to zajęło, Jason – zawołał z uśmieszkiem ubrany na czarno mężczyzna. Jego twarz, choć pokryta dziesiątkami pomniejszych blizn, pokazywała, że musiał być w wieku późnej dwudziestki.

– Daj mi już chwilę wytchnięcia, Kenny i spal ciała, a ja zajmę się dziewczyną.

– Chyba już to zrobiłeś... – powiedział, lecz chłodne spojrzenie wspólnika wystarczyło, by przeszły mu po plecach ciarki.

– Jak chcesz się z nią zabawić to mów jak człowiek, a nie walisz mi tu jakieś farmazony.

– Spasuję, jakoś mi ona nie podchodzi.

– Twoja strata.

Jason wsiadł do sedana o kolorze stłumionego błękitu i zatrzasnął za sobą drzwi, podczas gdy Kenneth ruszył, by spalić ciała. Nie było go dobre trzydzieści minut, ale zapach palącej się benzyny świadczył o wykonaniu pracy. W końcu dwójka, wraz ze związaną na tyle kobietą opuściła teren opuszczonego gospodarstwa, kierując się wzdłuż rzeki. Wtem o powierzchnię szyby zaczął ocierać się deszcz. Brunetka nie roniła już łez. W głębi duszy się cieszyła... że choć deszcz ją rozumiał.

Średnia ocena: 4.7  Głosów: 3

Zaloguj się, aby ocenić

Komentarze (8)

  • Aneko miesiąc temu
    Trzydzieści myśli go nie było? Mało konkretna jednostka czasu, mogłeś chociaż sprecyzować czego każda z tych myśli dotyczyła ;D Żartuje oczywiście, ogólnie gdyby trochę to rozwinąć to ma potencjał, a przynajmniej w wątku syndromu sztokcholmskiego.
  • DEMONul1234 miesiąc temu
    Miało być minut, ależ błąd ^^
  • Aneko miesiąc temu
    Tak też myślałam,ale mój wewnętrzny komik kazał mi trochę Cię strollować xd
  • TheRebelliousOne miesiąc temu
    Damn, żeś "z buta wjechał" z tym prologiem... :P Mocny, ale interesujący. Daję 5 i czekam na więcej.

    Pozdrawiam ciepło :)
  • DEMONul1234 miesiąc temu
    Dzięki. Planuję ostatnią serię na swoim profilu. Będzie to powrót pewnej skończonej serii. Na razie chciałbym napisać sobie oddzielnie jakieś 3 rozdziały i zacząć dodawać. Mam nadzieję, że wpadniesz ^^ Podpowiem, że zaczerpnę parę motywów z gry "Heavy Rain"
  • TheRebelliousOne miesiąc temu
    "Ostatnią serię"? No nie, chcesz odejść?
  • DEMONul1234 miesiąc temu
    TheRebelliousOne Na jakis czas
  • Pan Buczybór miesiąc temu
    "jędrnych policzków" - jędrne to mogą być pośladki. Jakoś mi nie pasuje tutaj ten przymiotnik - wybija z rytmu

    Takie średnie interesujące tak w sumie. Wiadomo, zabieg z wrzuceniem czytelnika w środek akcji przyciąga, ale jednocześnie obdziera nieco z emocji i zainteresowania losem postaci. Pozostaje jedynie zaintrygowanie - czemu?, jak?, kim oni są?, co dalej? - oraz nieco koślawa narracja.
    Nic nie obiecuję, ale może zerknę na następną część.
    Pozdrawiam

Napisz komentarz

Zaloguj się, aby mieć możliwość komentowania