Złamany

Moje niegdyś tętniące życiem serce

zostało wypłukane z człowieczeństwa.

Bolą kości od ciągłego stania

za spraną, spoconą bawełną koszulki.

Jarzące nadzieją światło

przebiega bez iskry.

Jak mam przebaczyć ludziom,

gdy oni, w poliamidowych kurtkach,

odłączyli mnie od własnej krwi?

Płakałem

między kruchym, zziębłym tynkiem

a własną biologiczną ścianą,

bo zrozpaczona matka straciła syna,

gdy spojrzała mu prosto w oczy.

Porwała mnie własna skóra,

złamała mój drewniany podest.

Więc zerwę na samym dnie,

plakaty ze swoją podobizną.

Nie chcę, by świat mnie szukał.