Złośliwość przedmiotów

Opowiem wam historię:

Raz ściana zapłakała.

I wcale nie dlatego,

Że farba z niej spływała.

Kochała wentylator,

Co zimnym wiał powietrzem,

I nic nie miała za to,

Więc jadła chilli z pieprzem.

Wiał wentylator głośno.

Był ważny i lubiany.

Piosenkę odjazdową,

W której obrażał ściany.

I śpiewał „Martwa ściano!

Ty nie masz wszak uczucia!

Mam dosyć nierówności

I tynków twych zepsucia!”.

A ona – jak to ściana

– Choć chciała uciec z krzykiem,

Nic na to nie zdziałała,

Więc rzucił w nią śpiewnikiem.

A ona przeczytała,

A potem go spaliła,

Na co on się obraził

(podzięka to nie miła).

Ściana nie była znana

Na towarzyskim rynku.

W wiatraku zakochana

– Pękło jej serce z tynku.

A wiatrak w lot zrozumiał,

Co ta tragedia znaczy,

I zachowania swego

Już sobie nie wybaczy.

Przestał się wiercić, kręcić,

Spowolnił swoje skrzydła.

Tyrada, miast go nęcić,

Natychmiast mu obrzydła.

Czy wiecie, o co chodzi?

Jak nie – zobaczcie sami!

Łatwo jest ryczeć i smrodzić,

Nie – walczyć z wiatrakami.

Tak poszła na łatwiznę,

A mogła choć spróbować,

Bo gorszym jest od błędu

Nie zrobić i żałować.