Złota pora

Jesień nadchodzi powoli, jak wielka armia światła,

która po lecie powraca przez opustoszałe pola.

Najpierw dotyka traw chłodnym, niewidzialnym palcem,

potem rozpala drzewa - jedno po drugim -

aż cały las staje się wielkim zegarem,

odmierzającym ostatnie godziny jasności.

Na horyzoncie dojrzewa złoto.

Nie to z królewskich koron,

lecz cięższe - z popiołu słońca,

z długich wieczorów i chłodnego cienia,

który każdego dnia wcześniej

przysiada na ziemi.

Wiatr niesie liście jak stare listy,

naznaczone deszczem, lecz bez adresów.

Przez chwilę wirują nad drogą,

jakby sam czas, zmęczony swoim biegiem,

próbował zawrócić ku latu -

lecz opadają i milkną pod stopami.

A jednak właśnie wtedy świat

staje się najbliższy i najbardziej prawdziwy:

gdy niczego już przed nami nie udaje,

gdy piękno nie prosi o zachwyt -

lecz płonie cicho na gałęziach,

rozlewa się po polach

i zostawia złoty ślad na oczach.

Patrzmy więc uważniej.

Na trawy mokre od porannej rosy,

na dym, który prostuje się nad lasem,

na światło przesiane przez korony drzew.

Bo może zachwyt zaczyna się właśnie tam,

gdzie człowiek przestaje mijać świat

i po raz pierwszy naprawdę go widzi -

takim, jaki został mu dany.