Złoteizm

będzie niesubtelnie: włączyłem

Symfonię pieśni żałosnych Góreckiego

chyba tylko po to, by poczuć się

jeszcze bardziej żałośnie

dowalić sobie, wbić szpikulec w uszy

pogrzebać - i niech wypływa różowa esencja

rozmarzam się. puszczają okowy.

oficjalnie nosi to głupawą nazwę

"przerwanie łańcucha chłodniczego"

(jedyna forma terapii - utylizacja)

wraca się do życia? takiego wała. zaraz ciało

rozedmie się i będę przypominać jednego z

tych żałosnych kilkusetkilowców, o których

czasami kręci się filmy dokumentalne

kolesia z wikipedyjnej List of heaviest people

a potem - bum! - rozleje się, brunatnolep

(sorry - turpizm za dychę, ale naprawdę

takie obrazy kłębią się pod czachą)

jutro wstanę - i gra rozpocznie się na nowo:

biegiem, szybko - w biel, w kamień

utyskiwanina nie wiadomo na co

hipochondrzenie, aż do przesady

...a jakby dane było zacząć od początku?

nowe, sterylne życie, tabula rasa bez kreśluchów,

śladu korektora?

z czystej przekory - zniszczyłbym je na całego

wypalił do surowej gleby, piasku, wyjałowił:

zostałoby się męską wersją Magdy Gessler

albo zacząłbym wyznawać szamanizm słowiański

i umarł z przepicia. miodem.

ewentualnie zaszyłbym się

na jakiejś śródoceanicznej mikrowysepce

by się zagłodzić (w pierwotnej wersji było

"zaonanizować się na śmierć"

- ale chyba nie wypada, za duży jestem

na takie marzenia)

ewentualnie mógłbym odrodzić się jako

połączenie Pete'a Doherty'ego i Masłowskiej

o - to jest myśl!