Złudny szach mat

sięgam dłońmi po gwiazdy i mchy

sięgam dłońmi na zachód i wschód

pośród połamanych gałęzi na których spoczywa wieczna szachownica

drobne palce rozwiązują zagadki

bawią się lupą okrywają płaszczem

lecz gdzie spoczywa prawda moja

gdzie spoczywają dłonie z pyłem gwieździstym

gdzie łaskoczą mchy

prawda jest bliżej niż pokazuje szkło

prawda nie chowa się za okryciem

czarno-białe kwadraty z przypiętą łatką szczęścia i bólu

zastygły w bezruchu w obracającym się świecie

stworzone z żywego organizmu

na stercie połamanych grobów