złudzenie

co rano zatapiasz się w głębię lustra

spoglądasz tam szukasz zielonej kredki

by zarysować kreską oczy

niezmienny od lat błysk wiosny

wybiegasz parasol jak łódka płynie

omijasz kałużę a może tylko dno

w brudnym okoleniu

zapewne nie utoniesz w jej łyżce

bo jesteś już tam gdy ubierasz sweter

poplamiony kawą tył na przód

wsiadasz w tramwaj idący do góry szynami

i nie w tym rzecz że ludzie patrzą

wciąż chcesz chodzić w chmurach

i obcasami szpilek przebijać je

tak jak promień światła przebija sen