Złudzenie charakterologiczne II

Spotkali się na drodze ścieżki naukowej. Ona młoda kapryśna, nie mają przywiązania do żadnych zasad. On w wieku jej ojca, samotny, spokojny. O twarzy nieprzeniknionej. Ona z doświadczeniem wielu relacji, zerwanym narzeczeństwem. Ono emeryt, twardej skorupie żółwia.

... Lata minęły a twierdzenie o przeciwnych zmianach wciąż żywe.

Zachowanie się każdego z nich się nie zmienia pomimo zmian w środowisku i czasie.

Ona w emocjonalnym zachwycie wciąż czeka na jego zmianę. On przesycony kochanek zaczyna odczuwać romans jako zbytnio absorbujący, ale nie myśli o zerwaniu, tylko że „będziemy się rzadziej widywać” co dwa tygodnie na sobotę i niedzielę. Latem wspólne wyjazdy zaś gdy nadchodzi jesień, zima chód uczuć. I tak mija kolejny rok, za rokiem jego reakcje na jej czułości są słabsze.

Co robi ? Zaskakuje wszystkich, zaczyna walczyć o uczucie, walczy z dorosłą jego córką o jego względy. Co naraża ja na jego gniew. Podbite oko, tłumaczy długą pracą pod mikroskopem, siniaki na ramieniu ... On po miłosnych uniesieniach zerka ukradkiem na zegarek, jej wcale nie spieszno, pragnie białej sukni, welonu na ślubnym kobiercu. W sercu pragnie mieć dzieci, rodzinę. On dąży do spotkań jeszcze rzadszych i krótszych. Ona powtórnie reaguje jeszcze większym przypływem uczuć, troskliwości przyjmowanej ze zdawkowym podziękowaniem. Ona coraz bardziej wpada w zaburzone stany emocjonalne. Jest sama a zarazem pragnie bliskości. Stara się przynajmniej podnieść nieco ponad zero uczucie jego, który milczy. Jej trudno uwierzyć, że jest tak zupełnie nie czuły wobec tak wielkiej miłości.

Nadchodzi jesień...